Vraagtekens

,,We barsten van de vraagtekens'', kreunde technisch directeur Bert Paauw na het echec van de Nederlandse atletiekploeg in Sevilla. De zevende wereldkampioenschappen stortten het Oranje-elftal van de ene deceptie in de andere. Alleen tienkilometerloper Kamiel Maase bleef kranig overeind. Hij eindigde als achtste achter een meute Afrikanen.

Nooit eerder viel de WK-oogst zo mager uit. ,,We dachten een sterke, gemotiveerde ploeg naar Spanje te hebben uitgezonden'', treurde Paauw. ,,Het toelatingsbeleid was streng geweest, volgens sommigen zelfs te streng. We zien ons nu wel gedwongen voor de Olympische Spelen in Sydney de touwtjes nog strakker aan te halen.''

Wie hoog van de toren blaast loopt het risico zichzelf belachelijk te maken. De technisch directeur van de KNAU had zich bij de presentatie van de ploeg veel voorzichtiger moeten uitdrukken. Hij verwachtte meer dan de vijf finaleplaatsen die bij de vorige WK in 1997 waren behaald en zag hordeloper Robin Korving als een serieuze kandidaat voor een medaille.

Deze kandidaat stond zesde op de wereldranglijst, maar kwam er in de halve finale niet aan te pas. Zijn buurvrouw had er van gedroomd dat hij wereldkampioen zou worden en zelf deed Korving er alles aan die illusie in stand te houden. ,,Je moet proberen al het negatieve weg te blokken en het positieve over te houden'', was de verklaring voor zijn merkwaardige gedrag.

Zelfvertrouwen is in de topsport een onmisbaar wapen, maar menigeen gaat aan zelfoverschatting te gronde. De tienkamper Chiel Warners bijvoorbeeld liep zichzelf over de kop op het vijfde onderdeel, de 400 meter. Hij stond er met zijn zesde plaats uitstekend voor en diende aan het eind van de eerste dag dan ook geen grote risico's meer te nemen. Het uitgeputte lichaam moest een dag later de strijd staken.

De vraagtekens waarop de niet te benijden Bert Paauw doelt, slaan vermoedelijk ook op de dopingaffaire waarin kort voor de WK de sprinter Troy Douglas verzeild raakte. Net als de Jamaïcaanse Ottey en de Brit Christie werd de 36-jarige atleet betrapt op het gebruik van nandrolon, een anabole steroïde. De spierversterker van bodybuilders en powerlifters hielp hem mede aan de mooie tijd van 10,16 seconden waarmee hij dit seizoen de nationale honderdmetertitel won.

Henk Kraaijenhof, de trainer van Douglas en in het verleden ook van Ottey, zei in de onschuld van zijn pupil te geloven. Nadat eerder Linford Christie was betrapt, smaalde hij echter dat atleten altijd smoezen verzinnen om onder hun straf uit te komen. Waarschijnlijk zijn degenen die hun spieren hebben opgepompt tegen de lamp gelopen dankzij de sinds kort toegepaste verfijnde detectiemethode.

Het duurde zeven weken voordat Douglas te horen kreeg dat hij positief was bevonden. Het zal dus nog wel even duren voordat de uitslagen van de WK in Sevilla bekend zijn. Als het aan Nebiolo, de Italiaanse voorzitter van de IAAF, ligt zal het succes van een man als Michael Johnson niet overschaduwd worden door een of meer dopingaffaires, maar of hij in staat is die onder de pet te houden valt te betwijfelen.

Van Kraaijenhof mag het. De sprinttrainer moet niets hebben van fanatieke strijders tegen stimulerende middelen. ,,De atletiek'', zegt hij, ,,graaft haar eigen graf door op die manier in het nieuws te komen. Andere sporters hebben er geen behoefte aan zichzelf kapot te maken.'' Er zijn echter ook atleten en trainers die de moeder der sporten zo schoon mogelijk willen houden en er bij het IOC steeds sterker op aandringen volgend jaar bij de Olympische Spelen in Sydney bloedcontroles te organiseren.

Veel Nederlandse atleten zullen daar geen last van ondervinden. Na de WK zijn – naar men mag aannemen – slechts enkelingen voorbestemd om in de sport die de Spelen dragen en beheersen hun opwachting te maken. En laten zij vooraf niet met een dromende buurvrouw op de proppen komen.