Column

Supporter

Mijn Mijntje. Ik heb het over goudmijntje Donners. Een aantal jaren geleden hockeyde zij zich mijn hart in en schreef ik in deze krant een verliefd stukje over haar. Sindsdien volg ik haar aandachtig. Ik ben geen vrouwenhockeykijker, maar als Mijntje op de buis is vergeet ik te zappen. Gisteren zat ik in de auto toen ze vernietigend scoorde.

`Een typische Donnersgoal', sprak de radio en achter mij ontstond onmiddellijk een file. Mijn Mijntje had de hockeyvrouwen naar Sydney geschoten met een typische Donnersgoal. Je hebt ook Bosmantreffers en Van Vossendoelpunten. Bosman killt koel en Van Vossen ploegt en ploetert de bal onnavolgbaar achter de keeper. Gisteren lieten beide heren dat in Studio Sport nog even zien. In dat programma zag ik ook het Donnersdoelpunt. Hard en hoog in de touwen. 1-2. Winnen in Duitsland van Duitsland is altijd lekker. Dat is nou eenmaal leuker dan Engeland klop geven. Dat geldt zowel voor voetballers als voor hockeysters. Ik schrijf expres hockeysters omdat ik het over vrouwen heb. Las in een van de verslagen dat Dilianne van de Boogaard de laatste man bij de hockeyvrouwen is. Vervolgens zag ik een prachtige dame, vrouwer dan vrouw, een regelrechte jongensdroom. Waarom moet zo'n mooie meid emancipatorisch man genoemd worden? We noemen Frank de Boer toch ook niet de laatste vrouw van Barcelona? Precies.

Maar goed: in Duitsland van Duitsland winnen via een typische Donnersgoal maakt mijn sportweekend compleet. Mijn vingers dansen over het toetsenbord van mijn computer. Tango, pure tango. Winnen van Duitsland!

Maar win je wel van Duitsland? Duitsland komt namelijk altijd terug. Vanochtend al. Ik las dat onze Willem Alexander een Duitse aan zijn koninklijke haak geslagen heeft. Dus krijgen we een Duitse koningin. Of liever: een Argentijnse met een Duitse naam. Ze had vast een leuke opa!