Liefde Gullit en Magpies is voorbij

Zijn Italiaanse pakken, zijn ongebruikelijke beheersing van het Engels en zijn legendarische verleden vielen aanvankelijk goed in Newcastle-upon-Tyne, de stad in het noord-oosten van Engeland waar hij een jaar geleden aantrad om de plaatselijke voetbalclub uit het slop te redden. Trouwe fans – en weinig Britse clubs hebben zoveel en zo trouwe fans als de Magpies (de eksters, naar de zwart-witte clubkleuren) – vergaven hem zijn ,,geldwolverij'' en zélfs nog dat hij zijn team op 22 mei de FA-Cupfinale tegen Manchester United niet kon laten winnen. Want dat niveau bereik je niet in een jaar. Maar daarna één punt uit vijf wedstrijden in de Premier League, de Engelse eredivisie, en dan óók nog het lef hebben om Alan Shearer bij een cruciale wedstrijd niet op te stellen, nee, daarmee was het krediet van Ruud Gullit (37) wel op. Sterker, hij was arrogant en, in het barre noordoosten een doodzonde, ,,niet loyaal''.

Zaterdag maakte hij zijn vertrek bekend. Ja, het had te maken met de magere resultaten, zei Gullit, voordat hij demonstratief zijn mobiele telefoon uitschakelde en het vliegtuig nam naar Amsterdam, waar hij eigenlijk al een jaar woont onder meer omdat zijn vrouw, Estelle Cruijff, het niet op het weinig kosmopolitische Newcastle heeft. Maar de media zijn ook schuldig, zei hij, omdat ze zijn privé-leven voortdurend binnendringen. ,,Mijn gezin komt altijd op de eerste plek'', aldus Gullit, die vijf kinderen heeft uit twee mislukte huwelijken.

Gullit was de derde manager van Newcastle in drie jaar. Wat Kevin Keegan en Kenny Daglish niet is gelukt, kon de man die de Londense club Chelsea in 1997 aan de FA Cup hielp evenmin. Voetbalminnend Engeland zoekt de reden daarvoor de laatste dagen nu minder bij de club, dan bij de ,,ijdele'' buitenlander die als een van de eersten het Engelse voetbal begin jaren negentig frisse moed heeft ingeblazen.

Gullit heeft het weer gedaan, is de overwegende reactie: waar hij kwam kreeg hij ruzie en vertrok hij. Bij PSV, in het Nederlands elftal, in Italië. En nu in Newcastle. Het lag aan de anderen, zei Gullit steeds, maar misschien is het ook wel een karaktertrek. Hij is aardig, niet dom en maakt grappen, schreef The Guardian vrijdag in een profetisch stuk. ,,Maar het is moeilijk van hem te houden, want dat doet hijzelf al zo goed.''