Zilvervisje

Op de Achterpagina van 19 augustus hield Frans van der Helm een bewogen, maar eenzijdig pleidooi voor het zilvervisje. Eenzijdig, want hoe oud en mooi het zilvervisje ook is, het dier is minder onschuldig dan uit het stuk blijkt. Het zilvervisje is, niet minder dan het ovenvisje, verzot op boeken, En wat erger is, het heeft een uitstekende smaak, met een duidelijke voorkeur voor de eerste helft van deze eeuw.

Ik heb een paar jaar in een huis met zilvervisjes gewoond. Na enkele maanden begon me op te vallen dat mijn boeken vreemde sporen vertoonden: alsof iemand met een baksteen langs de omslagen en banden had geschuurd. Zilvervisjes. Ze wilden blijkbaar wel eens iets anders dan behangselplak en broodkruimels. Een maand of wat heb ik nog geprobeerd me aan te passen door mijn boeken in boterhamzakjes te stoppen. Maar zo'n plastic boekenkast is vreselijk onhandig, en trouwens ook geen gezicht.

Er waren drie oplossingen: bestrijding (niet erg aardig), minder Gorter en meer Giphart (ook niet ideaal), of verhuizing. Dat laatste bleek te werken. Als het erop aankomt zijn zilvervisjes nog iets meer aan een huis gehecht dan aan de boekenkast van zijn bewoner.