Van Scapino-dans naar Eddy Wally

De ideale uitgaansavond, maar dan drie dagen lang, dat is het Lowlands-festival. Op het grote terrein in de Flevopolder is een tentenkamp ingericht dat een grote verscheidenheid aan vermaak biedt. Oorspronkelijk begonnen met voornamelijk popmuziek, is Lowlands nu een festival waar je van het Scapino-ballet naar een dansvloer met hippe dance kunt lopen, van plat camp-amusement met de Vlaamse zanger Eddy Wally dat toch goed in het geheel past.

Aantrekkelijk aan Lowlands is dat de programmering nog altijd een stuk avontuurlijker is dan die van de andere Nederlandse popfestivals. De zanger van de Flaming Lips merkte op dat zijn band op veel festivals had gespeeld, maar niet eerder zo'n `extravagant' programma had gezien. De Flaming Lips was een van de namen waar naar was uitgekeken: de Amerikaanse band speelt zelden in Nederland en bracht onlangs het juichend ontvangen album The Soft Bulletin uit. Bovendien is het een groep die bijzondere projecten onderneemt, zoals een concert met vijftien auto's waarvan de cassetterecorders elk verschillende geluiden lieten horen.

Het Lowlands-optreden was conventioneler, zij het nog wel een tikje vreemd. Zo waren er wel drums te horen maar was er geen drummer te zien: zijn partijen stonden op band, en zo nu en dan waren er beelden van hem te zien op een videoscherm. De machtig klinkende drums zijn, met gitaar en orkestrale toetsenpartijen, een wezenlijk onderdeel van het grootse en meeslepende geluid van de Flaming Lips, al zijn hun songs in wezen lief en dromerig, met overslaande stem gezongen door de innemende zanger Wayne Coyne. Typerend was dat hij rondliep met bloed op zijn gezicht, maar het eventueel schrikaanjagende effect meteen zelf teniet deed: ,,Voor wie zich zorgen maakt: dat bloed is nep, hoor.''

Een ander indrukwekkend optreden was dat van het Amerikaanse Smog. De ingetogen, soms verstilde muziek van Smog leek ongeschikt voor zo'n rumoerig festival, maar dat bleek erg mee te vallen. De prachtige breekbare songs en de sombere, ietwat monotone maar roerende zang van Bill Callahan waren om stil van te worden. En een stuk minder gelikt dan de groepen die in de grote tenten optraden, zoals Silverchair, Suede en The Offspring, door de Haagse presentator die Smog aankondigde treffend in plat-Haags omschreven als `grote kankuh-bands.'

Festival: A Campingflight To Lowlands Paradise. Bezocht: 27/8, Flevopolder.