Het paspoort van Abe

Even ondoorgrondelijk als geniaal was Abe Lenstra. Hij was Nederlands beste voetballer in de jaren net na de oorlog. Liefst speelde hij dichtbij zijn geboortegrond Friesland, voor zijn club Heerenveen. Pas op latere leeftijd, toen het beroepsvoetbal zijn intrede deed in Nederland, ging hij bij Sportclub Enschede spelen. Buiten de landsgrenzen voetbalde hij bij voorkeur zelden, zeker wanneer hij werd gedwongen het vliegtuig te nemen. Het was dan ook geen verrassing dat Lenstra op 18 december 1950 liet weten niet in te gaan op een aanbod van Fiorentina. Zijn driejarige dochtertje Metteke had al rondgebazuind dat ze met pappie en mammie met de trein naar Italië zou gaan. Metteke's mededeling bleek voorbarig. Abe (net 31) bleef in Heerenveen. Honderdduizend gulden was hem door Fiorentina in het vooruitzicht gesteld, vijftigduizend bij de ondertekening van het tweejarig contract, vijftigduizend bij zijn eerste wedstrijd. Een salaris van zeshonderd gulden zou hij verdienen. Abe dacht even na en besloot niet te gaan. Volgens zijn vrouw, die in die dagen het woord deed voor haar man, wilde Abe zijn vaste betrekking op het gemeentehuis niet op het spel zetten. Abe was nog naar de burgemeester gegaan om te vragen of hij na twee jaar kon terugkomen op de secretarie. Die garantie kreeg hij niet. Mede daarom bleef Abe liever in Heerenveen, bij huis en haard.

Aflevering 34 in de serie over helden van deze eeuw.