Johnson op wondersloffen naar record

Hoe zouden ze het beste kunnen worden omschreven? Misschien wel als muiltjes, bordeelsluipers, of wondersloffen. Het waren in ieder geval rare, goud en zwart gekleurde dingen aan de voeten van Michael Johnson, die gisteravond bij de wereldkampioenschappen atletiek in Sevilla een prachtig wereldrecord liep op de 400 meter (43,18). ,,Ze deden het goed'', zei de 32-jarige Amerikaan lachend. ,,We zijn nog volop in ontwikkeling met de schoenen. Volgend jaar bij de Olympische Spelen willen we weer met iets speciaals komen.''

Een normaal mens zou zulke schoenen nooit aantrekken. Maar Johnson is niet normaal. Hij wil altijd iets doen wat niemand anders kan. Dat lukt de atleet aardig. Drie jaar geleden verpulverde hij in Atlanta op de 200 meter het zeventien jaar oude wereldrecord van de Italiaan Pietro Mennea. En nu was eindelijk de 400 meter aan de beurt. Liefst elf jaar had de 43,29 van Johnsons landgenoot Butch Reynolds als de snelste tijd in de boeken gestaan.

Johnson wist al snel na aankomst in Sevilla dat het in Spanje moest gebeuren. Hij voelde zich goed en het weer en de baan bleken ideaal. In de halve finale kwam hij dinsdag op zijn gemak tot een tijd van 43,95. ,,Alleen een fout kon het allemaal nog verpesten'', wist Johnson gisteren voor de finale. Hij volgde keurig de instructies van zijn trainer Clyde Hart op. Die had hem opgedragen 10,8 seconden over de eerste honderd meter te doen, 10,9 over de tweede en het dan af te maken. Johnson: ,,Na tweehonderd meter voelde ik het: I did it and now bring it home.'' Hij zag het na de finishlijn op het scorebord: 43,18, een wereldrecord.

Het was een bijzondere prestatie die de wereldkampioenschappen nog meer glans geeft. Primo Nebiolo, de voorzitter van de atletiekfederatie IAAF, kwam Johnson persoonlijk zijn gouden medaille omhangen. Johnson, die bekend staat als een stug en nukkig mens, reageerde uitbundiger dan ooit op zijn succes. Uitgebreid liet hij zich bejubelen door de 41.000 Spanjaarden op de tribunes.

Later stond hij achter elkaar geduldig tientallen tv-stations achter elkaar te woord. De grote zenders, maar ook die uit Finland, Griekenland en Jamaïca. ,,Dit was nou leuk'', vond Johnson, die een premie van 100.000 dollar voor het record krijgt. ,,Soms maak ik ook minder leuke dingen mee. Bijvoorbeeld als gezegd wordt dat ik bang ben van Maurice Greene. Maar ik weet nu dat het er allemaal bijhoort.'' En zich richtend tot de afgeladen zaal met journalisten: ,,Jullie hebben ook dit jaar weer aan me getwijfeld. Daar begreep ik niets van. Maar zo houden jullie me wel scherp!''

Door blessures maakte Johnson in 1996 en '97 twee mindere jaren door. Het bleek ook invloed te hebben op de periode daarna. Hij liep minder overtuigend en leed in juli '98 in Oslo op de 400 meter, zijn favoriete afstand, voor het eerst in negen jaar een nederlaag.

Dit jaar kwam hij vóór de WK op de 400 meter nauwelijks in actie. Maar Johnson wist precies wat hij wilde. ,,Ik zei aan het begin van het seizoen tegen mijn coach dat ik het wereldrecord wilde breken. Want ik had voor het eerst na twee jaar weer een normale voorbereiding.'' Na landgenoot Tommie Smith is Johnson pas de tweede atleet in de geschiedenis die gelijktijdig het wereldrecord op 200 en de 400 meter in handen heeft.

Na afloop van het spektakel zei de recordhouder dat de limiet op de 400 meter voor hem nog niet is bereikt. ,,Ik kan in de 42 seconden lopen'', zei Johnson, die na de Olympische Spelen in Sydney zijn carrière wil beëindigen. ,,Maar om een record te lopen is meer nodig dan goede vorm alleen. Alles moet goed zijn en je weet nooit wanneer dat moment komt.''

Ook zijn trainer Clyde Hart beantwoordde de vraag of Johnson nog sneller kan. ,,Hoe snel hij kan lopen? Sneller dan andere mensen'', was de gevatte reactie. Johnson bedankte de man die hem al dertien jaar begeleidt. ,,Ik heb mijn moeilijke momenten gehad, zag het soms niet meer zitten, maar Hart heeft altijd vertrouwen in me gehouden.''

Ook bedankte Johnson sponsor Nike voor de schoenen die speciaal voor hem zijn gemaakt. Voor de persconferentie verruilde hij ze voor een paar doodgewone zwarte slippers. Manager Brad Hunt kreeg de gekleurde wedstrijdschoenen in handen gedrukt en sleepte ze als een trofee met zich mee. Wat het geheim er van is? Hunt wist het wel. ,,Ze zijn licht, heel licht. Voelt u maar.'' En inderdaad, de wondersloffen van Johnson wegen bijna niets.