SANDY DILLON

Sandy Dillons zwartgalligheid is grotesk. Met songtitels als See You In Hell, Black Widow en Send Me To The `Lectric Chair lijkt ze de luisteraar te willen voorbereiden op aurale folteringen. Gelukkig is dat maar grootspraak. Dillon, een in Engeland wonende Amerikaanse, is juist in alle opzichten een voorzichtige zangeres. Niet alleen is haar krassende stem zo vervormd dat hij nog slechts op fluistersterkte te horen is, ook de begeleiding is spaarzaam en subtiel.

Het is een wonder van muzikale inventiviteit dat Dillons muzikanten met alleen een paar rammelende stokjes, woestijndroge gitaarakkoorden en af en toe een verdwaalde tamboerijn toch een complete omlijsting van de zang weten te geven. Die zang doet soms denken aan de gebarsten stem van Marianne Faithfull, soms aan de kracht van Janis Joplin – met het verschil dat Dillon de explosies binnenhoudt. `Eigentijdse blues', noemt Dillon haar muziek zelf, en daarbij doelt ze op de behoefte te zingen over die dingen `die je vroeger het liefst door de kerk wilde schreeuwen'.

Ze neemt de lastige dingen van het leven en maakt er iets ontstellend moois van: onthutsend door de explosieve kracht, mooi door de relativering die de subtiele muziek biedt.

Sandy Dillon: Electric Chair (Virgin 8477312).