De buurman

Naam: Marieke van der Vlugt

Leeftijd: 33

Beroep: marketing-assistent

,,Als ik mijn buurman tegenkwam, keek hij me strak aan. Zelfs als ik groette, bleef hij zwijgen. Ik dacht eerst dat hij geen Nederlands sprak.

Meestal stond hij tegen het hekje voor onze huizen geleund. Ik maakte mijn fiets aan dat hekje vast, maar begon dat eng te vinden; altijd die starende blik. Niemand durfde er iets van te zeggen. Ik ook niet – ik kon niet inschatten hoe hij zou reageren. Ik had sterke aanwijzingen dat hij in het criminele circuit zat, dealde. Uit zijn gedrag maakte ik op dat hij zelf ook gebruikte. Er kwamen regelmatig politiemensen bij hem langs, maar ik informeerde bij hen nooit naar mijn buurman. Was bang dat hij dat zou zien. Bovendien, wat moest ik zeggen?

Mijn buurman kocht een volwassen pitbull. Vanaf mijn balkon, dat uitkeek op zijn binnenplaatsje, zag ik hoe hij het beest schopte. Op een dag bekogelde hij hem zelfs met bakstenen. De hond jankte ongelofelijk, bloedde en had allerlei wonden. Totaal overstuur heb ik de Dierenbescherming gebeld, die de hond direct ophaalde. Daarna was ik nog banger: misschien wist hij wel dat ík gebeld had. Iemand die bewust, zonder reden zijn hond mishandelt, is tot ergere dingen in staat.

Als ik de deur uit wilde, wachtte ik vaak tot hij weg was; als hij bij thuiskomst buiten stond, maakte ik soms weer rechtsomkeert. Moest ik langs hem lopen, dan sloeg mijn hart over. Ik keek altijd of er getuigen waren, voor het geval er iets zou gebeuren. Ik werd er boos van.

Uiteindelijk besloot ik te verhuizen. Qua ruimte ging ik erop achteruit, maar ik geniet ervan dat ik me weer veilig voel. Ik heb mijn oude straat nooit meer teruggezien. Absurd dat ik die zenuwslopende situatie anderhalf jaar heb volgehouden.