MICHIEL BORSTLAP

De jaren zeventig gelden als de hoogtijdagen van de fusion-jazz. Het geluid van dit genre, gekenmerkt door stuwende baslijnen en gladde synthesizers, werd tussen 1971 en 1986 gedicteerd door één groep, namelijk Weather Report. Veel jazzpianisten van latere generaties zijn onherroepelijk beïnvloed door het spel van Joe Zawinul, toetsenist en brein achter de meeste Weather Report-composities. Zo ook Michiel Borstlap. Op Body Acoustic (de naam is een variatie op de titel van de tweede Weather Report plaat I sing the body electric) geeft hij akoestische interpretaties van bekende Weather Report nummers. En hij slaagt erin zijn bewerkingen een eigen charme mee te geven. Sterker nog, voor de puristen die het opgeklopte geluid van Weather Report niet konden waarderen biedt Body Acoustic een goede mogelijkheid de knappe composities in een `organische' bezetting te beluisteren.

Borstlap speelt afwisselend met een speciaal voor dit project opgegericht sextet en het trio Borstlap/Glerum/Bennink. De laatste combinatie benadert het materiaal met wat meer bezieling dan het sextet dat enigszins voorzichtig aftastend te werk gaat. Dat neemt niet weg dat de essentie van de Weather Report muziek - ritmisch georiënteerde up-tempo nummers met een stevige baslijn - overeind blijft. Het overbekende Birdland, door Borstlap getransformeerd tot een duet met trompettist Eric Vloeimans, wordt een gloedvol, tweede leven geschonken. Ook het minstens zo bekende Mr. Gone doorstaat de vertaling naar akoestische idioom wonderwel. Maar veruit het meest indrukwekkend is The pursuit of the woman with the feathered hat, dat door middel van overdubben een dymanisch en gelaagd bouwwerk is geworden van verschillende ritmes, texturen en intensiteiten.

Michiel Borstlap: Body Acoustic (Emarcy, 538976-2) Distr. Universal.