Loopse teef

Laatst vertrok ik naar Parijs om – in ruil voor gratis onderdak – op twee Nederlandse honden te passen. Bij aankomst in het piepkleine eenkamerappartement vond ik een briefje: ,,Honnepon kan loops worden en moet dan nog dezelfde dag een prik hebben. Als je te laat bent, helpt het niet en dan moet je ze uit elkaar houden. Maar Wodan ruikt het dan toch en die loeit dan dag en nacht. Veel plezier.''

Ik zag dat plezier voor me: één hond aan de radiator geketend, de andere aan de piano en ik daartussen, in het geblaf. In plaats van drie keer, zou ik ze zes keer per dag moeten uitlaten. Van museumbezoek zou niets komen.

De eerste nacht in het Parijse bed besluit ik geen risico te nemen en meteen de volgende ochtend de dierenarts te bellen. Hoe heet dat beroep ook alweer in het Frans? Vérité..., vétiré...? En wat zou `teefje' zijn? Of `loops'?

Ik krijg een vrouw aan de lijn en stotter: ,,Eh... le chien de madame Van der Wellen... (veel te Nederlands, natuurlijk) ...eh.. .le chien... (wat is het vrouwelijke van `chien'? Chienne?)... le chien Honnepon....'' Eindelijk een reactie.

,,Aaaaah'', versta ik. Er volgt een enthousiaste volzin waarin ik uitsluitend de woorden `Onneponne' en `Madame Vent de Velle' herken. Nu moet ik verder. Ik begin met: ,,Onneponne''... (tenslotte heeft die naam ons samengebracht), rommel daarna een werkwoordsvorm in elkaar en eindig met het woord `menstruation'.

Stilte. Niet goed dus. Ik probeer opnieuw: ,,Le sang mensuel.'' De stilte wordt dieper. Hoe heette dat ook alweer? Ik was zestien en vroeg met een hoogrode kleur aan een Franse drogist om...? ,,Serviettes hygiéniques'', stoot ik triomfantelijk uit. Nog diepere stilte. Die denkt natuurlijk dat ik gek ben. Zal ik gewoon `prikje' zeggen? Dat woord ken ik nog uit de tijd dat ik in een Frans ziekenhuis mijn blindedarm inleverde. ,,Onneponne piqûre...uh...''

,,Aaaaah'', plus volzin die ik plotseling helemaal versta. Mijn Franse hersenkwab is eindelijk geactiveerd. ,,Nee'', antwoord ik, nog geen piqûre (piqûre kost poen en ik heb alleen geld voor voer gekregen), maar ik wil weten op welke signalen ik moet letten. ,,Le sexe va rougir et grandir.'' ,,Merci madame.'' Ik leg de hoorn neer.

Wat nu? Ik heb al geen idee hoe de sexe van een teefje er onder normale omstandigheden uitziet, laat staan dat ik weet hoe het oogt wanneer die roder en groter wordt. Als kynologische onbenul kniel ik iedere vijf minuten naast het hondje neer om haar onder de staart te kijken, maar ik zie geen verschil en besluit de tweede nacht die prik zonder uitstel te gaan halen.

Of uitgerekend op die dag de hormonen beginnen, weet ik niet. Maar onderweg naar de vétérinaire wentelt het teefje rug en schouders wellustig in elke al of niet verschaalde bolus die ze tegenkomt. Ik houd haar lijn kort en verricht halsbrekende toeren om te voorkomen dat ze tegen mijn benen opspringt. Hoe krijg ik dat beest straks onder die ingebouwde douche schoon? En morgen natuurlijk opnieuw stront aan de knikker. Zal ik hondje Vent de Velle per ongeluk kwijtraken? In de wachtkamer van de dierenarts verspreidt ze zo'n stank dat wij voor mogen.

De vétérinaire is een streng uitziende man in witte jas die niet teruggroet. Zodra hij Honnepon ruikt, vertrekt zijn gezicht van weerzin. Volgens zijn gegevens moet het hondje allang weer loops zijn, dus wat kom ik eigenlijk doen? Onder zijn blik word ik de stomste Hollander die ooit leefde. De dokter trekt rubberen handschoenen aan en tilt het teefje op tafel. Als hij de thermometer pakt, springt ze op de grond. Of ik haar even wil terugzetten? Mooi dat ik die witte jas nu niet versta. De dokter raakt geïrriteerd. Hij tilt het beestje weer op, maar het hondje springt opnieuw.

Nu wordt de arts kwaad. ,,Tenez madame'', beveelt hij donderend. Driftig geeft hij aan hoe ik Honnepons flanken tussen mijn handen moet klemmen. Van schrik vergeet ik dat ik geen Frans versta, dat ik handschoenen had kunnen vragen en grijp met blote handen in de stront. Terwijl wij wachten op de thermometer, staart de vétérinaire door mij heen als bestond ik uit lucht. Waarom bood die vent mij geen handschoenen aan? Ik haat de man tot op mijn ziel. Hij trekt de thermometer tevoorschijn. Honnepon is níet ,,en chaleur''.

Mijn vakantie krijgt weer perspectieven. Het hondje zal niet zoekraken. Terwijl de dokter het spuitje klaarmaakt, probeer ik koortsachtig iets te bedenken om hem op zijn nummer te zetten. ,,Tenez madame!'' Andermaal klem ik het hondje vast. Klaar! Op het moment dat de witte jas zijn handschoenen uittrekt, zie ik ineens wat ik moet doen. Ontwapenend vriendelijk loop ik naar hem toe, grijp zijn hand nog voor hij die heeft kunnen terugtrekken en druk die stevig en langdurig. ,,Merci beaucoup, monsieur.''