De heg

Max was Vera kwijt. Het was nog heel vroeg, en alle mensen sliepen. Max en Vera hadden afgesproken dat ze in de tuin verstoppertje gingen spelen. Maar nu kon Max Vera nergens vinden.

Hij zocht overal.

In het schuurtje, tussen de struiken, achter de vuilnisemmers, bij de sloot.

Geen Vera.

Vreemd dat er zoveel plekken waren waar je kon zoeken, maar dat iemand dan toch nergens was. Max werd er een beetje zenuwachtig van.

,,Vera! Vera!'' begon hij te roepen.

De vogels die boven in de bomen zaten, hielden op met fluiten. Nu was het nog stiller. Het leek alsof Max het water in de sloot kon horen.

,,Vera!'' riep hij weer.

Hij duwde zijn handen in zijn zakken. Eigenlijk vond hij verstoppertje spelen niet leuk.

Toen hoorde hij een zacht geritsel.

Hij dacht aan konijnen, slangen, hagedissen, katten. Misschien kwam er wel ergens in het gras een mol uit de grond. Dat zou spannend zijn. Ook zonder Vera, dacht Max. Net goed zou dat zijn.

Maar het geritsel was niet van een mol. Het klonk meer als het papiertje van snoep. Iemand die de wikkel van een Snicker trok.

Max spitste zijn oren.

Het geluid kwam uit de heg.

Max sloop naar de heg. Het was een dikke, oude heg vol enge spinnewebben. Je kon er niet overheen kijken. Aan de andere kant van de heg was een stoffige straat. Overdag reden er veel vrachtwagens. Dan kwamen er grote, gele stofwolken boven de heg uit. Nu was het nog te vroeg.

Weer hoorde Max het geluid.

Hij was er nu héél dichtbij. Hij hield zijn adem in. Hij zag dat er een gat in de heg zat, een beetje verborgen tussen takken en bladeren, maar echt een gat - groot genoeg om in te kruipen. Achter het gat was het donker. Daar kwam het geluid vandaan.

,,Vera...'' vroeg Max voorzichtig, ,,ben je daar?''

Niks.

Max keek naar de grond en zag zijn T-shirt op en neer gaan. Dat was zijn hart dat klopte. Dat zat onder zijn T-shirt.

Toen dook hij ineens naar het gat in de heg.

Max kon goed duiken. Dat had hij op zwemmen geleerd. Maar een heg was iets anders dan water. Daarom dook hij met zijn ogen dicht.

,,Auw!'' hoorde hij Vera schreeuwen.

,,Auw!'' riep hij zelf ook.

Verder hoorde hij een harde knal. Dat was zijn hoofd. Het botste tegen iets hards. Dat was het hoofd van Vera. Ze zat op haar hurken in een hol tussen de takken en bladeren van de heg. Ze wreef over haar hoofd. Ze had pijn. De Snicker die ze aan het eten was, lag in het zand tussen haar voeten.

,,Waar bleef je nou?'' piepte ze.

,,Ik kon je niet vinden,'' riep Max boos.

Vera voelde tussen haar vingers een dikke bult op haar hoofd komen. Ze keek naar Max. Hij kreeg ook een bult. Vera moest er om lachen. Ze raapte de Snicker uit het zand en gaf hem aan Max. Hij was niet eens zo vies. Alleen waar ze een hap had genomen zat er zand aan. Max nam een hap aan de andere kant. Hij was blij dat hij Vera had gevonden.