BRAD MEHLDAU

`Als ik tegenwoordig thuis een cd opzet, is dat vrijwel altijd klassiek` zei pianist Brad Mehldau in een interview in 1997. Op zijn vorige cd's was daar door het repertoire en de begeleiding niet zo veel van te merken maar Elegiac Cycle, de eerste solo-cd uit zijn carrière, ademt een bijna Beethoviaanse ernst. Er staan op deze cd uitsluitend eigen stukken en die zijn inderdaad `der Ironie überdrüssig' zoals een van de tussenkoppen luidt in het zwaarwichtige essay dat Mehldau zelf voor deze gelegenheid schreef. Met als hoofdthema (on)sterfelijkheid en wat grote denkers daar daar zoal over hebben opgeschreven.

Veel inzicht in de nieuwe aanpak van Mehldau verschaft het korte `Lament for Linus' omdat hij dit stuk in 1996 ook vastlegde op The Art of the Trio, Volume One. Het verschil is frappant; de relativerende lichtheid van bassist en drummer zijn vervangen door een extra zware linkerhand waardoor het stuk pas nu een echte elegie lijkt.

In de acht andere elegieën is Mehldau minder kort van stof, `Goodbye Storyteller (for Fred Myrow)' duurt zelfs langer dan tien minuten. Maar dat past wel bij het thema en is ook geen bezwaar omdat Mehldau hier meer mijmert dan lamenteert.

Brad Mehldau: Elegiac (Warner Bros 9362-47357-2)