Eclectisch eten in een glossy interieur

Deftige dames met hoeden op aten hier vroeger taartjes. Tearoom Formosa is al lang verdwenen van het Spui en de dames zijn de Amsterdamse binnenstad ontvlucht naar Zuid, Laren of Amstelveen uit vrees voor tasjesrovers, discount jeans, zwerfvuil, fast food en ander grootstedelijk ongemak.

Na het verscheiden van Formosa hebben met wisselend succes verschillende zaken hun geluk op deze plek beproefd. Een recent dieptepunt was de vestiging van Settlers, een op Amerikaanse leest geschoeid formulerestaurant. De formule hield in dat de gasten in een koeienstalachtige ambiance met te luide muziek door ongediplomeerde jongelui bij hun goedkope steaks en hamburgers een hoop side-orders kregen aangesmeerd zodat ze uiteindelijk toch veel geld kwijt waren aan een maaltijd van gering gastronomisch belang. Om de drie kwartier staakten de jongens en meisjes het bedienen en maakten ze gezamenlijk een cowboy-dansje, waarbij ze met servetten boven hun hoofden zwaaiden als waren het lasso's. Het doet deugd dat het publiek niet overal in trapt en Settlers op sluiting afstevende.

Restaurant Lasalle, nu een maand of vijf open, is een zaak van een ander kaliber. De tijden van Formosa lijken weergekeerd, als de muziek niet zo hard stond want dat doet weer aan Settlers denken. Het interieur lijkt uit een internationaal glossy magazine te komen, licht, met veel lichtbruin hout, hier en daar een matglazen lichtarmatuur, klassiek gedekte tafels op verschillende niveaus en midden door de zaak als een cascade een rode loper. Het terras met witgedekte tafels, tussen de bloembakken en onder grote rechthoekige parasols, geeft het Spui een vleugje zuiderse allure. Een van de zegeningen van de Patijnisering van Amsterdam is dat de openbare ruimte er drastisch van opknapt en dat inspireert de middenstand weer tot een minder goedkope en banale uitmonstering.

In de korte tijd van zijn bestaan heeft Lasalle zich al een besproken reputatie verworven: je zou er goed kunnen eten, maar het is altijd de vraag of en wanneer je bestelling op tafel verschijnt. Zoals in veel restaurants is de bezetting van de keuken geen probleem, maar het werven van een vakkundige bediening des te meer. Maar een restaurant moet ook de kans krijgen de goede draai te vinden en dat vergt tijd. Lasalle heeft de formule wat bijgesteld en van een zaak voor alle momenten is het nu een restaurant om 's middags te lunchen en tot laat in de avond te dineren.

Op de kaart is de voertaal Engels. Lasalle presenteert de `eclectic kitchen', gerechten uit alle windstreken en in alle kookstijlen staan op het menu. In de praktijk lijkt de kaart het meest op die van een Franse brasserie, met klassiekers als fruits de mer, entrecôte sauce béarnaise, bouillabaisse aangevuld met gerechten van overal zoals Thai beef, sardines piri piri, hot sweet and sour chicken, penne all'Arrabbiata en chocolate trifle.

Van problemen met de bediening merken we weinig deze avond op het volle terras. Incidenteel gooit iemand een fles wijn over een gast heen, maar verder loopt het lekker. Wij zijn in de bekwame handen van een lid van de brigade dat zich kennelijk heeft voorgenomen de gasten, maar ook zichzelf, een gezellige avond te bezorgen en regelmatig schalt zijn lach over het terras, over de muziek heen. Binnen blijkt een deejay te zitten. De zeer luide klanken schijnen het etende publiek, waarin jonge dertigers goed zijn vertegenwoordigd, niet te storen. Ik vrees de aansluiting met de volgende generatie te hebben verloren.

De voorgerechten stemmen tot grote tevredenheid. Zowel de gnocchi van spinazie en ricotta als de gebakken stukjes tonijn op aardappel en rode ui zijn perfect van consistentie en harmoniëren voortreffelijk met het garnituur. De hoofdgerechten, op het bord aan te maken tartaar en mul gewikkeld in ham uit Bayonne met paprika, verrassen de smaakpapillen minder, maar net als de nagerechten zijn ze bekwaam bereid. De rosé, White Zinfandel van Moldavi met een kunstmatig aandoend zoetje, blijkt het toch bij de pittige voorgerechten goed te doen. Misschien ook bij de hoofdgerechten, maar toen was de fles al leeg.

Een diner van drie gangen à la carte met aperitief, water, wijn en koffie vergt rond de honderdvijftien gulden per persoon. De bijgerechten zijn duur. Voor een schaaltje frites, hoe smakelijk ook, is ƒ9,50 te veel. Voor het overige biedt Lasalle een redelijke verhouding tussen prijs en kwaliteit.

Alleen de muziek nog wat zachter en de dames met hoeden kunnen terugkomen op het Spui.