Lof, lof en lof voor Hitchcock

LOCARNO, 14 AUG. ,,The Birds is beslist een van Alfred Hitchcocks beste films.'' Roger Corman, filmproducent en koning van de B-film is in zijn nopjes met de vertoning van de gerestaureerde versie van Hitchcocks meesterwerk op de Piazza Grande van Locarno ter gelegenheid van de 100ste geboortedag van `the master of suspense'. Eerder deze maand kwam Corman in het Engelse filmtijdschrift Sight and Sound al aan het woord over zijn `favoriete Hitchcock' en dat licht hij desgevraagd nog eens toe op het Filmfestival Locarno, waar hij een van de eregasten is in het kader van het nevenprogramma Class of 1970: Joe Dante and the 2nd Corman Generation.

,,Vogels zijn directe afstammelingen van de dinosauriërs'', aldus Corman, ,,en onze angst ervoor wordt gemotiveerd door de vraag of de mens wel kans van slagen heeft om zich ten opzichte van de natuur staande te houden. Dat is een primitieve angst, die ik ook gebruik in films over weerwolven, gemuteerde monsters of buitenaardse wezens. Wat ik in Hitchcocks films bewonder, is de manier waarop hij die onbewuste angsten en ons wantrouwen ten opzichte van de wereld laat zien. Hij doet dat altijd net even iets anders dan je zou verwachten en dat maakt hem zo briljant.''

Getooid met de broche die `Hitch' haar gaf toen hij had besloten haar voor The Birds (1963) te casten, betrad gisteren ook actrice Tippi Hedren het podium. Vijfenvijftig jaar geleden speelde ze de hoofdrol van een rijke playgirl die in een klein kustplaatsje het slachtoffer wordt van agressieve vogels. Dankzij de kunstgrepen van kapper en plastisch chirurg is ze nog steeds even blond en rimpelloos als toen, maar het schampere lachje en de lijzige dictie zijn gebleven. Hoewel de anekdotes die ze over Hitchcocks maniakale werklust vertelt niet nieuw zijn, is het in het licht van de huidige special effects-industrie wel opmerkelijk om te horen dat de film werd gedraaid met echte vogels die door de requisiteurs naar de spelers toe werden gegooid, met elastieke banden aan hun kostuums bevestigd, of losgelaten in afgesloten ruimtes. Aan veel van de verwondingen die ze maakten hoefde dan ook niet eens een grimeur te pas te komen.

Kenmerkend voor de zorgvuldige manier waarop het programma is opgebouwd, is ook het feit dat de vertoning van The Birds was ingebed in diverse speciale vertoningen eerder op de dag. De plichtmatige documentaire Monsieur Truffaut Meets Mr. Hitchcock (Robert Fischer) voegde weinig toe. De op video vertoonde screentests van Tippi Hedren gaven echter inzicht in zowel Hitchcocks genadeloze werkwijze als Hedrens geamuseerde en zelfbewuste blik in de camera. Ook waren er trailers te zien van de twee films die ze met Hitchcock maakte: The Birds en Marnie (1964). Trailers zijn een genre apart. Zoveel werd al duidelijk uit het veelvuldig met deze reclamefilmpjes voor bioscoopfilms opgeluisterde nevenprogramma rond de `Cormanians', zoals de regisseurs uit de stal van Roger Corman hier liefkozend worden genoemd. Corman: ,,Trailers zijn bijzonder belangrijk. Als er geen geld is voor een uitgebreide reclamecampagne, dan is een goede trailer de enige manier om de aandacht op je film te vestigen. Hitchcocks trailers zijn subliem. Ze steken op een onderkoelde manier de draak met zijn status als thrillerregisseur, waardoor het publiek nooit het idee kreeg dat zijn films echt eng zouden kunnen zijn.''