Robertson

Het hoofdredactioneel commentaar van 5 augustus onder de titel 'Robertson' stelt tot slot: ,,De ontwikkelingen in Kosovo en de gang van zaken in Bosnië stemmen niet tot optimisme (v.w.b. het resultaat op langere duur, PW). Kunnen vrede, verdraagzaamheid en voorspoed met de wapens worden opgelegd aan volken die generatie na generatie door onderlinge haat gedreven werden? Dat is een thema waaraan ook de nieuwe secretaris-generaal nog geen woord heeft gewijd.''

Het komt mij voor dat een formulering als deze tot denkfouten leidt. Vrede, verdraagzaamheid en voorspoed kunnen slechts de resultaten zijn van politieke processen (hierbij het begrip 'politiek' ruim opvattend). Wapens kunnen slechts dienen om, door dreiging of toepassing, de omstandigheden te scheppen waaronder dergelijke processen een kans kunnen krijgen. Wapens zijn een instrument van politiek, maar zijn in wezen destructief en kunnen dus nooit in directe zin een constructief maatschappelijk proces sturen. Niettemin kunnen zij in een bepaalde situatie als voorwaarden scheppende factor essentieel zijn voor het vervolgens met andere middelen te bereiken politieke doel. Dat is wat nu feitelijk in Kosovo gebeurt, naar men hoopt.

De NAVO is een politieke organisatie van staten, waarin in het bijzonder de gezamenlijke hantering van het instrument 'wapens' is ondergebracht; en een direct antwoord op de vraag in het hoofdredactioneel commentaar is dus eenvoudig: 'nee'.