Rauwe lyriek in voorstelling over geketende dorpelingen

Een echte hoofdrol is er niet of het moet die van Blackie zijn, de hond die gedurende heel de voorstelling aan een muur ligt vastgeketend. Het brave beest is de stille getuige in Mijn Blackie, het nieuwste stuk van de Vlaamse toneelschrijver Arne Sierens dat nu op het theaterfestival Boulevard in Den Bosch aan een korte Nederlandse tournee is begonnen. Tegelijk is de hond aan de ketting het symbool voor de geketende levens van Sierens' personages: arme boeren en dorpelingen die nooit uit hun milieu zullen loskomen.

Alleen Mathieu is anders, maar dat is hij eigenlijk altijd geweest. Het valt hoogstens meer op nu hij als twintigjarige student voor even terugkeert naar het dorp waar hij als kind de vakanties doorbracht. Ze zijn er nog allemaal, zijn vrienden van vroeger: bakker Sylveer, de boerenzonen Marcel en Nico, zijn ex-liefje Mie en Blackie, zijn hond die nu oud en uitgediend zijn dagen slijt op droeve lappen.

De bakker drukt de jongen enthousiast tegen zijn wit bestoven schort en Marcel loeit van verrassing als hij `de Mathieu' terugziet. Desondanks verloopt de reünie wat stroef. Mathieu staat er ongemakkelijk bij, aangegaapt door een kring dorpelingen die lange stiltes verbreken met: ,,ja...ja''. De ontmoeting met Mie die inmiddels een kleine heeft haalt oud zeer naar boven. Het is duidelijk: Mathieu hoort er niet meer bij, hij is een buitenstaander, al was het maar door zijn zwarte pak en zijn lange haar, achter op zijn hoofd bijeengebonden tot een `palmboomke'.

Tot halverwege de voorstelling heeft de verteller Arne Sierens de overhand. Dat gebeurt op een manier die we van hem kennen uit eerdere stukken (Bernadetje, Moeder en Kind, De broers Geboers) in vette Vlaamse volkstaal en met milde ironie. Mijn Blackie is in de eerste plaats een sfeertekening met een prachtige tragikomische ondertoon. Gaandeweg maakt de tekst echter steeds meer plaats voor woordloze, gedanste scènes op muziek. Ook die kant van Sierens is bekend uit andere voorstellingen, maar die waren vaak geregisseerd door choreograaf Alain Platel. Dit keer is de regie van Sierens zelf.

Het is een krachtige voorstelling, vol rauwe lyriek in een door grijs grind en een betonnen muur gedomineerde omgeving. Voor wie hier geboren is is geen hoop, zo lijkt de boodschap, maar de lokale bevolking en ook Mathieu zoeken 's avonds vergetelheid in drank, dans en stampende muziek. In rossig licht dollen de kameraden met elkaar, soms leidt dat tot een handgemeen.

Voor en vooral achter de muur wordt gedanst temidden van rook en vuurwerk, we zien de schaduwen van de dansers op de zijwand. Ook balancerend op de muur worden dansen uitgevoerd, niet zelden eindigend in een perfect uitgevoerde stage-dive. De acteurs tenslotte, zowel amateurs als beroeps van de Gentse gezelschappen HetPaleis en Nieuwpoorttheater, zorgen dat deze voorstelling op je netvlies blijft staan. Ze drukken ieder een eigen stempel op de voorstelling en met hun geloofwaardige spel zorgen ze gezamenlijk voor de specifieke couleur locale van Mijn Blackie.

Theaterfestival Boulevard: Mijn Blackie door HetPaleis en Nieuwpoorttheater. Tekst en regie: Arne Sierens; beeld: Guido Vrolix; spel: Johan Dehollander, An Miller, Frederick Debrock, Titus De Voogdt, e.a. Gezien: 12/8 Skateland den Bosch, aldaar t/m 15/8; 16 t/m 19/8: Rotterdamse Schouwburg. Inl. Theater a/d Parade: 073-6137671.

    • Noor Hellmann