Nooit leek de zon zo levend, zo woest

Ook onverstoorbare Hongaren raakten in de ban van de eclips. ,,Dit was voor mij het hoogtepunt van de eeuw.''

Kort na het begin van de eclips schuift er ineens een enorme massa wolken binnen. Zenuwachtig kijk ik op mijn horloge, we hebben nog maar een uur en aan de wolken lijkt geen einde te komen. Om half een is het nog steeds mis, er valt zelfs een regendruppel. De Hongaren in het museumpark van Opusztaszer steken hier en daar een paraplu op en gaan onverstoorbaar door met hun begonnen picknick.

Dan verschijnen er drie Sjamaanse priesters, gevolgd door een tiental meisjes in klederdracht. Het is pure kitsch, maar zodra de priesters op hun trommels beginnen te slaan trekken de wolken weg. Het is net tien voor één. Van de zon blijkt dan nog maar een kleine sikkel over. Het wordt menens en plotseling zitten we als één man met onze brilletjes op naar de zon te kijken. Ook een gepensioneerd echtpaar uit Szolnok blijkt nog een exemplaar te hebben bemachtigd.

Mensen kijken naar boven en naar elkaar. We kunnen elkaar nog goed zien, zelfs het kleinste hoekje zon blijkt ons te kunnen verlichten. Maar er staat iets onherroepelijks te gebeuren. Onze lichamen spannen zich, vogels fladderen in paniek rond een boom. Dan verdwijnt het laatste streepje zon. Niemand kan zich meer aan het schouwspel ontrekken. Een fysieke rilling spoelt door de menigte. Als we onze brilletjes af hebben gedaan zien we de eclipsnacht met zijn scherpe contrasten die aan oude zwart-wit films doen denken. De mensen beginnen te juichen en te joelen. De verduistering is omrand door een adembenemende krans. De vlammen slaan eruit.

Nog nooit heeft de zon zo levend en woest geleken. We voelen ons veilig achter de maanschaduw. En dan verschijnt links onder de zon een glasheldere planeet. Het moet Venus zijn, denk ik. Maar wat doet Venus daar op die plaats? Die zie je pas bij het invallen van de avond op een heel andere plaats.

Ruim twee minuten lang is alles ontwricht. Ik heb het gevoel dat ik niet alles tegelijk kan zien. De zon, het heelal. Dit is echt, dit is het onzichtbare deel van ons leven waar we voor één keer in kunnen kijken. Niet op een foto of een film, maar gewoon hier, vanuit ons dagelijks bestaan. Mijn ogen flitsen rond als een op hol geslagen fototoestel.

Als het licht weer aangaat kijken we elkaar verbijsterd aan. Een vrouw uit de streek die nergens op gerekend had staat op adem te komen. ,,Ik heb het met mijn hele lichaam gevoeld. Dit had ik nooit verwacht'', stamelt ze en slaat haar handen voor haar hart in een poging haar hartslag terug te brengen. De gepensioneerde man en vrouw uit Szolnok kijken met holle ogen voor zich uit. De vrouw zegt: ,,Ik heb hoge bloeddruk en ik voelde enorme spanning, maar het was helemaal geen enge spanning''.

,,Ik had gewoon een geluksgevoel, niet alleen mentaal maar ook lichamelijk'', vertelt een andere oudere vrouw alsof ik haar beste vriendin ben. ,,Weet u, we hebben deze eeuw veel meegemaakt, maar dit was voor mij het hoogtepunt van die hele eeuw'.

    • Renée Postma