The Economist

Bonussen in de vorm van opties op aandelen vormden in 1998 53,5 procent van de compensatie die de honderd grootste Amerikaanse ondernemingen gaven aan het topmanagement, vergeleken met 26 procent in 1994 en nauwelijks twee procent in 1985. Natuurlijk, ook de aandelenindex is vier keer zo hoog als in 1990, maar het is maar de vraag of al die optieschema's wel fatsoenlijk zijn verwerkt in de winst- en verliesrekening, stelt The Economist.

Volgens Smithers & CO, een onderzoeksfirma in Londen, hebben de Amerikaanse ondernemingen die de opties hadden toegekend hun winsten vijftig procent overgewaardeerd in het jaar na toekenning van de opties.

Het bureau baseert die berekening op gegevens van de Financial Accounting Standards Board. Als de kosten van de optieschema's in 1996 goed in de boeken waren verwerkt zou volgens bureau Smithers zijn gebleken dat de winsten van het bedrijfsleven waren gedaald. Dat was ook het moment waarop de stijging van de aandelenkoersen een luchtbel begon te worden. Beloning naar prestatie heeft alleen zin als het principe zo rigoureus wordt toegepast als bij Level3Communications. Het management kan de opties op de aandelen pas van de hand doen als de aandelen vijftig procent meer stijgen dan de S&P 500-index.

Hoe weinig managers hoeven te presteren blijkt uit de frequentie waarmee de ondernemingen hun opties herprijzen zodra de aandelenprijzen zakken onder de overeengekomen koers. Het feit dat managers hun risico's zo klakkeloos kunnen wegschrijven, in tegenstelling tot aandeelhouders en ondernemers, maakt dat managers die zichzelf ondernemers noemen, nonsens verkopen. Hervorming van de beloningsmechanismen voor topmanagement is volgens het blad een taak van de instutionele beleggers en grote accountants. Het is absurd dat er geen eenduidige regels voor bestaan, en het is erger dan absurd dat de meeste optieschema's niet van de opbrengsten worden afgetrokken zoals dat wel gebeurt met de rest van de salarissen en beloningen.

The Economist is verkrijgbaar in de kiosk.

www.economist.com