Onverwacht wonder

De hemel weet dat ik mij altijd trouw heb betoond aan de titel van deze rubriek. Wat ik over mijn fietstocht opschrijf is allemaal de zuivere waarheid. Maar er zijn natuurlijk dingen op mijn fietstocht die wel waar zijn en die ik toch niet opschrijf. Dingen die te onbelangrijk zijn of te intiem, of beide.

De waarheid is een rare zaak en schenkt de domme geen vermaak. Het is dat ik vanochtend in Trouw het artikel over de Waarheid heb gelezen van de hoogleraar in de theologie Maneschijn. Hij durft daar over de waarheid van het evangelie dingen te zeggen die hem tot voor kort de bliksem uit de hemel en de donder uit de synode bezorgd hadden. Moet ik dan ook niet eerlijk zijn en het opschrijven wanneer mijn ervaring van deze dag in strijd is met mijn door Nietzsche en Einstein gevormde wereldbeeld? Liever word ik tot spotmikpunt van mijn agnostische vrienden dan de waarheid te onthouden aan mijn verstandige lezers.

Ik dan fietste van Den Bosch naar het Noorden in een stralende regenbui. De grote aquarellist had de ganse hemel volgeklad met witte wolken, lichtgrijze wolken en donkergrijze wolken. Ik hou er niet van over het weer te klagen. Weer is om te voorspellen, niet om achteraf te recenseren. Maar om de diepte van mijn ervaring te schatten, moet u weten dat het op deze zomermorgen zo donker was als Koolhaas beschrijft in zijn roman Schot in de lucht. Van het dorp Engelen had ik niets kunnen zien en met Kerkhemert zou het niet beter gaan.

Toen verscheen achter de zwartste wolk een groot licht. Een ronde cirkel, zo groot als de maan. Maar het is vandaag toch Nieuwe Maan? Trouwens: door een donkere wolk rees nooit maneschijn. Het zwerk spleet open – ik kan het niet anders zeggen. Een schot in de lucht. Een ontzaggelijk verblindend licht scheen op mij neer. Ik voelde de warmte op mijn wangen. En de tranen, want ik begreep dat een bijzondere ervaring mij deelachtig werd. Niet een gebeurtenis die je al eeuwen kon zien aankomen en waarop miljoenen braaf zaten te wachten, maar een wonder. Een zen-beoefenaar moet zijn hele leven zeuren en zweten voor hij de zen-zen, de korte helle vlam van totale verlichting, mag ervaren; ik zag zomaar zijn en zin van de zon. Halleluja, zei ik en stapte van mijn fiets.

Hoelang heb ik, gearmd met mijn fiets, mijn gezicht naar de zuidoostelijke hemel omhooggewend om van het licht, dat rechtstreeks van de grote verlichter leek te komen, te genieten? Vraag het de twitterende leeuwerik. Misschien uren, maar het leek een seconde. Misschien een seconde, maar het leken uren. Laten we zeggen: drie kwartier. Tegen het middaguur, toen ik dit stuk moest gaan doorbellen, verflauwde het licht. De wolken sloten zich weer, de regen begon van voor af aan en ik stapte op mijn fiets in de richting van Bommel. Ik zag de nieuwe brug. Maar dat technisch vernuft verbleekte bij het hemelse schouwspel dat mij vanochtend voor de rest van mijn leven heeft verwarmd. Ik ben benieuwd welke religie deze opheldering claimt en sluit mij daar direct bij aan.