LUSCIOUS JACKSON

De Newyorkse band Luscious Jackson dreigt een levenslange belofte te worden. Nu ze hun derde cd hebben gemaakt, Electric Honey, verwacht je dat er vooruitgang is geboekt, dat de bijna briljante sound en liedjes van dit vrouwen-trio net een stap verder geholpen zou zijn. Want Luscious Jackson heeft allerlei kwaliteiten (lo-fi funk met springerige bassen, transparante instrumentaties en grappige teksten), maar ergens hapert het. Dat komt deels door de gekunstelde composities, en deels door de krachteloze stem van zangeres/bassiste Jill Cunniff.

Nonchalance in een stem kan verleidelijk zijn (denk aan Debbie Harry), maar als nergens de drang uit spreekt gehoord te willen worden, als de zangeres zo maar wat op de fiets voor zich uit lijkt te prevelen, wordt het resultaat vlak. Hun gebrek aan geramde liedjes lijken de drie vrouwen met breaks en plotselinge wendingen te willen maskeren. In sommige nummers (Christine) lukt dat, en is de doorgaande groove en de sfeer al zo mooi dat je verder niet wilt zeuren.

Maar net als bij eerdere platen van Luscious Jackson overheerst toch de teleurstelling. Het had zo mooi kunnen zijn als ze nog wat verder hadden gegraven. Helemaal nu Debbie Harry als gastzangeres (in Fantastic Fabulous) een weergaloos intro wilde komen zingen.

Luscious Jackson: Electric honey (EMI 7243 4 96034)