Lachen met muziek

Gaan humor en videoclips samen? Wat heet. Net als bij reclamefilmpjes valt een geestige clip meer op dan een saaie. En als de grap goed is, is hij bestand tegen voortdurende herhaling. Een succesvolle clip was dit jaar eentje die een directe link had met reclame: Flat Beat van Mr Oizo. De droogkomische gele muppet-pop die hierin te zien was, Flat Eric, was al bekend van populaire commercials van spijkerbroekenfabrikant Levi's. Die filmpjes zijn zo geliefd dat nu al wordt aangekondigd dat de nieuwe Flat Eric-reclame over acht dagen te zien is, alsof het een Star Wars-film betreft. Flat Beat is komisch door de manier waarop de pop op het ritme van de muziek zit te headbangen.

Clips die zijn afgeleid van komische films hebben een voorsprong omdat ze meteen al een grappige associatie hebben. Zoals Madonna's Beautiful Stranger, waarin Mike Myers zijn filmpersonage Austin Powers - James Bond op sokken - speelt. Hij ziet Madonna optreden en we zien zijn fantasieën over een autoritje met haar. Zo'n clip is ook een goede reclame: hoewel er niet veel om te lachen valt, suggereert het een hilarische film.

De clips van Chef, een personage met de stem van soulzanger Isaac Hayes uit de tekenfilmserie South Park, hadden hetzelfde effect. Ze herinnerden vooral aan leuke momenten uit de serie. De eerste clip, Chocolate Salty Balls, was al wel komisch door de dubbelzinnige tekst en de ietwat meelijwekkende oogopslag van Chef.

Een beproefde succesmethode voor komieken, gekke bekken trekken, komt veel voor in hiphopclips, bijvoorbeeld die van Busta Rhymes – het is een wonder dat iemand met zo'n natuurlijke komische uitstraling nog geen Will Smith-achtige filmcarrière heeft. Een recent voorbeeld is de clip bij All I Know van Rahzel, waarin het levensverhaal van de rapper wordt verteld. Vooral het begin, in 1967, is erg grappig: we zien Rahzels moeder de kraamafdeling van een ziekenhuis binnengerold worden, en een kind met het grote hoofd van de 32-jarige Rahzel baart, die olijk uit zijn ogen kijkt en rapt.

Het best werkt een sterke visuele grap, zoals in Pumping On Your Stereo van het Engelse trio Supergrass, waarin de drie muzikanten er als stripfiguren uitzien, met enorm lange benen en grote handen die op speelgoedgitaren spelen. Ingetogener is Coffee And TV van Blur: de clip met het melkpak. De openingsscène is een ontbijttafel met twee bezorgd kijkende oudere mensen en een blauw pak melk waarop een foto aan de zijkant is afgebeeld van een vermiste jongen – dezelfde foto die op een kastje in de kamer staat. Dan krijgt het melkpak oogjes en pootjes, het staat op en gaat op zoek naar de vermiste jongen, waarbij het bijna wordt overreden door een motor. Het maakt nog meer gevaarlijke dingen mee op zijn zoektocht door de stad, die eindigt in het huis waar Blur aan het spelen is. De jongen op de foto is de gitarist van Blur, die het melkpak ziet en besluit terug naar huis te gaan. Een vertederend lieve clip. Vooral de laatste beelden zijn mooi: het weggegooide melkpak dat uit de vuilnisbak opstijgt naar de hemel, samen met zijn liefje – een roze melkpak.

Zie voor beeld en geluid www.nrc.nl