Aardappels kopen

We gingen in het dorp waar we kampeerden aardappels kopen bij een man die een bordje in de tuin had staan: aardappelen te koop.

Hij was z'n siertuintje voor het huis aan het wieden. Ik zag dat het keiharde kleigrond was. ,,Mooi weer'', zei hij. Hij nam ons mee naar de moestuin achter zijn huis, waar hij zijn aardappelveldje liet zien. Zijn aardappels stonden er prachtig bij, parmantig met hun groene kuiven.

Op weg naar de schuur achter het huis kwamen we langs grote hokken vol kanaries. Ze waren door grote ramen te zien. Hij had er een stuk of vijftig. Op een aantal heel kleine nestjes zaten vogeltjes `te broeien', zoals hij zei. Op de grond zaten twee kleintjes die net gisteren waren uitgebroed. Vorig jaar had hij er wel 125 gehad.

,,Raakt u ze allemaal kwijt'', vroeg ik. ,,Allemaal.''

Ik had nog meer willen weten en vragen, maar wist zo gauw niet wat. Nu bedenk ik me dat ik had willen vragen welke kanaries zingen, of ze allemaal zingen en van wie ze het leren, enzovoorts.

,,Een mooie hobby'', zei ik, ,,maar die vogels kosten zeker wel veel tijd?''

,,Ja dat wel'', zei hij, ,,maar ik heb altied vakansje.''

Hij liet ons ook de sierduiven zien van zijn zoon die in de nieuwbouw woonde doch hier zijn duivenhokken had. Hij had er verschillende prijzen mee gewonnen. Sierduiven vliegen niet, zei hij. Het waren wonderlijke vogels die zacht koerden.

Hij nam ons mee naar de schuur. Ik had verwacht dat daar grote zakken vol aardappels zouden staan. Ik zocht ernaar, maar zag alleen een kast met laden waarop een ouderwetse weegschaal stond met aan de ene kant een groot gewicht en aan de andere een doorzichtige plastic zak met aardappels, twee kilo. Het waren Ouddorpse dorés, kleine en grote door elkaar, met vliesdunne schil, zo af te schrappen, appels van de aarde met nog een beetje aarde eraan.

Ze stonden al voor ons klaar. Hoe wist hij dat wij zouden komen? En hoe wist hij hoeveel ik kopen wou? Tevoren was ik bevreesd dat hij verwachtte dat wij zeker vijf kilo zouden kopen, maar hij verkocht naar mensenmaat: twee kilo. ,,Vanmorgen uit de grond gehaald.''

Hij deed me denken aan mijn oom Piet, met zijn boerenplunje aan, donkerblauw met zwarte broek, met zijn pet op tegen de zon, en met weinig woorden.

We verlieten de tuin door een erehaag van door de eigenaar in een boog geleide, naar elkaar toegroeiende thuja's.

    • Laura Reedijk