Twintowers

Soms heeft de wereld niet het minste gevoel voor een groots verleden. Niet alleen dat het Wembley Stadion in Londen wordt gemoderniseerd – dat zal wel onvermijdelijk zijn – maar ook de beroemde tweelingtorens gaan tegen de vlakte. En wat komt ervoor in de plaats? Haal uw zakdoek maar vast te voorschijn. Hier wordt de toekomstige ellende onder woorden gebracht: ,,De torens worden vervangen door vier ijzeren masten van 130 meter hoog. Tussen die masten verrijst een constructie van glas en staal, waarin plaats moet komen voor 90.000 toeschouwers.''

Ziet u het voor u? Een constructie van glas en staal. Let op: daar komen weer architecten en bouwheren op af die hun fantasie in de overdrive hebben gezet. Weinig zal meer herinneren aan Wembley zoals wij dat hebben gekend en met eerbied hebben bejegend. Hier is sinds 1923 van alles gebeurd: hier verloor Engeland voor het eerst thuis, op heilige grond zogezegd, van een continentale ploeg, de Hongaren. Hier toverde Stanley Matthews, hier keepte Frank Swift, hier stuwde Billy Wright zijn mannen naar voren, hier blesseerde Paul Gascoigne zichzelf aan het begin van een Cup Final. Kortom: op Wembley is alles gebeurd wat maar gebeuren kon.

De torens zouden moeten worden gezien als het symbool van wat nooit mag veranderen: de voorname stijl van dit nationale `stadium'. Ik heb het nog gekend zonder reclame-uitingen, toen uitsluitend de BBC mocht adverteren. Toen anderen, minder voornaam qua stijl, volgden, voelden we dat als vloeken in de kerk. Ook de afmetingen van het speelveld bevielen mij zeer. Langer en breder dan de andere voetbalvelden en voorzien van een grasmat die zachter was dan in stadions die wekelijks gebruikt werden. Trainers waarschuwden hun pupillen, dat dit zachte, mollige gras een aanslag op de conditie inhield.

Hier veroverde de nationale ploeg van Engeland in 1966 de wereldtitel. Leuk voor de Engelsen, niet onverdiend, al was het jammer dat de derde treffer via de onderkant van de lat recht naar beneden stuitte zodat die bal nooit in zijn geheel de doellijn kan zijn gepasseerd. De schuldige? Een Russische grensrechter die met veldheersgebaar naar het midden wees en aldus de scheidsrechter overtuigde.

Niet alles kan blijven zoals het was. Maar je moet voorzichtig zijn met de sloophamer ter hand te nemen en iets te verwoesten dat beter had kunnen worden gehandhaafd. Als we alle symbolen overboord zetten wordt de wereld zo kaal als een luis. Ik ben geen architect, maar is het werkelijk onmogelijk om Wembley te verbouwen zonder die beroemde torens neer te halen? Wie overal de bulldozers op loslaat, houdt een kale wereld over. Verschrikkelijk functioneel, maar arm aan sfeer en in niets herinnerend aan het verleden, hoe indrukwekkend dat ook was.