MACY GRAY

Temidden van de talloze arrenbie-zangeressen met hun stalen stemmen is Macy Gray een verrassing. Niet vlak en soepel klinkt de 28-jarige Amerikaanse op haar debuut-cd On How Life Is, maar ruw, rafelig en een beetje schor, in de verte herinnerend aan Rod Stewart.

De eerste drie nummers van On How Life Is zijn overrompelend. Niet omdat ze wereldschokkend vernieuwende muziek laten horen, integendeel: Gray's muziek is de tegenwoordig niet ongebruikelijke mengelmoes van soul, hiphop, pop en rock. Maar haar ongewone stem werkt erg goed in combinatie met de traditionele wah-wah-gitaartjes, ronkende orgels, omfloerste vibrafoons en hedendaagse elektronica, vooral als ze zinnen zingt als `He wanna fight and make me feel like nothin / never lovin' but we're always fuckin'.

Maar op de eerste drie briljante nummers volgen zeven nummers die alsmaar gewoner worden, ook al blijft Gray zingen over `sex-o-matic venus freaks', haar gezicht vol blauwe plekken en moorden. Ten slotte klinken de melodieën alsof je ze al duizend keer hebt gehoord en lijken de arrangementen gemaakt door Phil Collins die een soulplaat probeert te maken.

Macy Gray: On How Life Is (Sony 4944232000)