De roes van een vleeswond

Het is druk, op woensdagmiddag bij Body Manipulations in de Oude Hoogstraat in Amsterdam. Zomers geklede jongens en meisjes staan in de rij voor de cirkelvormige toonbank, Tanja zit erachter. ,,Laat je tong eens zien?'', vraagt ze aan Clevor. Hij opent zijn mond, zij werpt een blik naar binnen. Clevor mag gaan zitten, David is aan de beurt. Op verzoek trekt hij zijn T-shirt omhoog. Tanja knijpt in zijn tepel. ,,Ja, dat lukt wel,'' zegt ze. De navels van Marjon en Tjitske uit Averhorn zijn gekeurd en geschikt bevonden, zij mogen mee naar achteren.

Wat ooit begon als een ondergronds verschijnsel onder homoseksuelen en sadomasochisten is nu lopende bandwerk. Tien minuten kost het de piercers – Engels voor prikkers – van Body Manipulations om een tong, neus, oorschelp, lip, navel, tepel of geslachtsdeel te doorboren. De huid wordt ontsmet, met een kurk als drukmiddel wordt een naald door het vlees gestoken, en in dat gaatje komt een ring of staaf van chirurgisch staal, niobium of goud.

Nieuw zijn piercings niet. Lees het Oude Testament, Jesaja 3:21, over Gods toorn bij het zien van de neusringen van de ,,trotse vrouwen van Jeruzalem''. Nu zijn piercings niet zondig meer, hooguit eng. Piercing is een moderne vorm van aderlating, zegt Esther Soldania (34), de Amerikaanse eigenares van Body Manipulations. Onverwerkte trauma's, haat en woede verlaten het lichaam via de piercings, zegt Esther. Ze heeft er zelf 72. En juist de schijn van pijn geeft de gepiercde status, zegt ze. Drank en drugs zijn niet meer nodig, de piercing geeft continu een natuurlijke roes.

Zo diep hebben Babette en Angelique van 16 er niet over nagedacht, zij vinden een navelpiercing ,,gewoon mooi''. Babette: ,,Mijn moeder heeft er ook een.'' Maar zij mogen niet van piercer Tanja, ze gaan straks met vakantie, en zo'n navelstaafje staat misschien wel leuk bij hun bikini, maar zwemmen mogen ze er niet mee. ,,Een piercing moet beschouwd worden als een vleeswond'', staat in een folder van de piercingshop. Voor een navelgaatje staat een genezingstijd van negen maanden.

Er bestaat geen opleiding voor piercers, er is geen keurmerk en landelijke richtlijnen om infectieziekten te voorkomen ontbreken. Minister Borst (Volksgezondheid) heeft al eens per brief laten weten dat zíj niet verantwoordelijk is voor eventuele gezondheidsrisico's. Amsterdam heeft als enige stad een gezondheidsverordening die eisen stelt aan de piercers-praktijken. Op basis daarvan houdt de GG&GD in Amsterdam het toenemende aantal mensen dat ,,huidpenetrerende handelingen'' verricht nauwlettend in de gaten.

Allemaal niet-medici, zeven dagen in de week in 25 studio's. En dan tellen ze de juweliers die het gat in de markt ook hebben ontdekt, niet eens mee. ,,Piercings zijn niet meer voor een select gezelschap, maar voor het grote publiek'', zegt hygiëne-adviseur Joan Worp van de Amsterdamse GG&GD.

Amsterdamse minderjarigen moeten schriftelijke toestemming van hun ouders hebben om een piercing te laten plaatsen. Niet dat dat veel uitmaakt, zegt Worp. ,,Laatst belde een meisje van veertien voor informatie. Ze kreeg de piercing van haar ouders, voor haar verjaardag.''

    • Rinskje Koelewijn