KLASSIEKER

Schriel kereltje op het strand verlustigt zich aan wulps gemodelleerde meiden die langslopen in spannende bikini's, terwijl zijn door corpulentie bijna uit heur badpak berstende eega hem nauwlettend in de ogen houdt. Dit kan maar één ding betekenen: we staan voor het prentbriefkaartenrek van een gemiddelde Engelse badplaats en zien de traditionele saucy seaside postcard, waarop zulke tafereeltjes in honderden verschillende variaties zijn vastgelegd.

Benny Hill (1925-1992) was verre van schriel, maar verder belichaamde hij als geen ander de cartooneske situaties van de ondeugende ansichtkaart waarop een man altijd méér wil dan zijn bazige echtgenote hem wenst toe te staan. Laat die mannetjes van Benny Hill hun gang gaan, en prompt huppelen ze hitsig achter meiden in bikini aan. En niemand weet of ze ooit verder zouden durven gaan, want altijd komt er op het cruciale moment iets tussen – dat is de grap. Ze mogen er alleen maar naar kijken, en aanraken niet.

De laatste drie jaar van zijn leven was Benny Hill de allerpopulairste Engelse komiek ter wereld, die echter in zijn eigen land geen shows meer mocht maken. Als aangever en muzikaal komiek in het variété-theater had hij in de jaren vijftig zijn vak geleerd, toen de humor nog onbekommerd seksistisch kon zijn. Daarna ontwikkelde hij voor de televisie zijn eigen visuele stijl: een slimme combinatie van moderne tv-technieken en de aloude slapstick-effecten uit de zwijgende film. Daar had hij ook steeds minder woorden voor nodig, zodat ze tot in China om hem kunnen lachen. Maar seksistisch bleef hij wel – en zodoende deden de Britse programmaleiders hem in 1988 in de ban.

Overal elders was Benny Hill de held, met de ondeugende ogen achter het ronde brilletje op zijn gnuivende vollemaansgezicht. Wie hij privé was (en of hij ook in werkelijkheid graag naar vrouwen keek) wist niemand. Hij woonde alleen, en werd op een ochtend dood aangetroffen in zijn huis. Dat laat zich tragisch interpreteren, zoals Dick van den Toorn deze zomer op de Parade bewijst in de voorstelling Benny's Hill. Maar zelf liet Benny Hill zich liever zien als het o zo koddige duikelaartje dat telkens toch weer met het snaakse hoofdje boven water komt. Opgewekt op weg naar de volgende grap.

(Tekst Henk van Gelder, foto Kippa)