Poesjkin

Lisette Lewin laat zich in haar artikel over Poesjkin (CS 23-7-'99) meeslepen met de wijdverbreide mare over de arme dichter en de slechte d'Anthès. In de dissertatie `Dichter, Dame, Diplomaat, het laatste jaar van Alexander Poesjkin' van Frans Suasso wordt een ander en waarschijnlijk reëler beeld geschetst van deze betreurenswaardige affaire. George-Charles d'Anthès was niet de maintenee van baron van Heeckeren Enghuizen, doch ver familie. G.B. Baron van Heeckeren van Enghuizen was ambassadeur in Rusland en diende een verzoek in tot adoptie van George-Charles d'Anthès, dat door Willem I, op 5 mei 1836 onder voorwaarden werd ingewilligd. De daaropvolgende gebeurtenissen hebben ertoe geleid, dat het tot 7 oktober 1841 zou duren, tot het Tribunal Civil te Colmar, Frankrijk, d'Anthès de toestemming zou geven de naam de Heeckeren in Frankrijk te voeren. Na 1946 kwam daar de naam d'Anthès achter. De pistolen die bij het duel gebruikt werden zijn te bewonderen in het Musée de la Poste te Amboise. In het geboortedorp Soultz, bij Colmar, van George-Charles d'Anthès, kan de Poesjkin-bedevaartganger een gietijzeren mannenfiguur bewonderen, die grote overeenkomst vertoond met de Prins der Dichters. In het midden van deze figuur is een houten schietschijf en een wit stenen pijpje steekt uit de mond. George-Charles d'Anthès gebruikte het als schietschijf. Voor hen die niet in de gelegenheid zijn naar Sint Petersburg te reizen is dit een aardig substituut.