De wesp

Max en Vera gingen een wesp vangen. Spannend was dat. Vera was bang voor wespen. Daarom moest je er juist eentje vangen, vond Max, en hem goed bekijken. Dan werd je minder bang. En als de wesp in een jampot zat kon hij ook niets doen.

Ze moesten lang zoeken naar een wesp. Als je er niet naar zocht, zoemden ze overal rond, maar als je er eentje nodig had, kon je ze niet vinden.

,,Pssttt'', deed Vera ineens. Ze stond op haar tenen bij een grote struik met gele bloemen. Ze wenkte Max die de jampot had. De bloemen stonken een beetje.

Max holde naar haar toe.

De wesp zat op een bloem. Hij trilde. Zijn vleugels waren doorzichtig. Vera deed een stapje achteruit. Max had de jampot in zijn ene hand en het deksel in de andere. Hij ging de pot onder de bloem houden en dan met het deksel de wesp er in duwen.

Zo deed hij het ook, heel voorzichtig. Hij hield zijn adem in. Een beetje wind, en de wesp zou merken dat er iets gebeurde.

,,Hebbes!'' riep hij toen het gelukt was.

Er dwarrelden wat gele blaadjes in de jampot. Max draaide snel het deksel erop.

,,Mag ik hem vasthouden'', vroeg Vera.

Max schudde van nee. Hij keek naar de wesp in de jampot. Iedere keer als hij tegen het glas vloog, klonk er een boos tikje. De wesp was veel groter dan Max had gedacht. Hij gaf de pot aan Vera.

De wesp was nu zo boos dat Vera door het glas heen kon voelen hoe hij zoemde en bromde. Haar handen gingen er van tintelen.

,,Hij is heel boos,'' zei Vera.

,,Hij kan er niet uit hoor'', zei Max, ,,laat hem eens zien...''

Vera liet hem zien.

De wesp was op de bodem gaan zitten.

,,Kijk, hij wordt al rustig'', zei Max.

Vera dacht na. De wesp zat te hijgen. Vera wist ineens zeker dat hij vrij wilde zijn. Wie wilde er nou in een jampot zitten? Toen schrok ze verschrikkelijk. Ze liet bijna de pot vallen.

,,Hij stikt'', riep ze.

Max pakte haar de pot af en rammelde de wesp heen en weer.

,,Wat doe je nou?'' riep Vera kwaad, ,,zo wordt ie misselijk!''

Max hield er meteen mee op.

,,We laten hem vrij'', zei Vera. Ze wilde Max de pot afpakken, maar hij hield hem stevig vast. De wesp vloog weer rondjes. Af en toe knalde hij tegen het glas. Het was een zielig geluid.

Max draaide nu heel langzaam het deksel van de jampot. Hij wist dat boze wespen steken konden. Maar misschien was deze wesp wel zo geschrokken dat hij niet boos meer was.

,,Daar gaat ie!'' riep Max.

En daar ging hij, de wesp. Als een pijl vloog hij de jampot uit. Hij leek wel vuurwerk. Hij ging recht de blauwe lucht in, tot hij te klein was om na te kijken.