Vrij fietsen

De Hoge Veluwe heeft vorig jaar de internationale prijs voor Het Netste Natuurpark ontvangen. Terecht. Hoewel het niet waar is dat de haren van de wilde zwijnen er elke ochtend gekamd worden, is het wel zo dat deze dieren uit zichzelf hun behoeften doen op de zwijnenbak, en dat zij daarna graag toiletpapier gebruiken.

Bij mijn bezoek gisteren aan dit Nationale Park leerde ik iets wat ik niet wist, en dat niet algemeen bekend is.

De automobilist doet zijn voertuig op slot en verlaat voor één dag de wereld van bezit, van sloten, en van kapitalisme. Voor die ene dag wordt hij communist. Hij fietst op een fiets die voor iedereen is, kijkt naar kunst die van iedereen is, en ademt lucht die van iedereen is. Maar er is meer.

Ik kwam op de fiets. Mijn eigen fiets, die ik niet aan een ander gun. Daarom verborg ik hem in het onderhout van een bosje bij het museum. In het museum bekeek ik kunst en genoot ik van de museumende mensen.

Toen ik mijn fiets weer ging zoeken, zag ik hoe op het geheime plekje de heer Muller met mevrouw Kruller de daad verrichtte, waarvan wij met zekerheid weten dat de mensheid die al 20 miljoen jaar trouw verricht. Fluiten, fietsen, roken, ruziën zijn bezigheden die misschien een eeuw overgeslagen kunnen worden, maar de daad die onze tijd de naam `liefde' heeft gegeven, is nooit verwaarloosd.

Toch verbaasde mij wat ik zag, Want ik had zonet mijnheer Muller met mevrouw Muller voor Van Gogh zien staan en ik had mevrouw Kruller met meneer Kruller een kopje koffie zien drinken.

Ik vroeg aan Eva Verstraten, de publiciteitscheffin van het Park, of naast de vrije fiets zonder slot, ook de vrije seks zonder remmen, door de Hoge Veluwe werd bevorderd.

,,Overspel is sinds 1938 niet meer strafbaar'', zei Eva, ,,en er is inderdaad in het park, behalve de witte fiets, ook sprake van witte seks, maar wij maken er geen reclame mee''.

Ik ging bij de ingang van het museum de binnenkomende paartjes kort beschrijven: ,,korte zwarte broek, grote roze neus plus lange zwarte broek, veel rond krulhaar; sokken in sandalen, witte kartonnen hoed plus rugzak van voren, diadeem met vlindertjes'', en zien hoe gepaard deze personen het museum weer verlieten. Sommigen kwamen, vermoeid, in dezelfde combinaties terug. Anderen zag ik nooit weer. Maar in een uur zag ik veertien nieuwgevormde paren de wildernis opzoeken.

Ik kwam alleen, en ik bleef alleen. Wie niets inlevert, kan niets eisen. Bovendien prefereer ik het bed. Natuurlijk is het 19 miljoen jaar zonder bed goed gegaan, maar ik prefereer het bed boven de bosgrond.