Hoogbegaafde kinderen 2

Met meer dan gemiddelde belangstelling volg ik de berichtgeving rond Frédérique de Rooy. Ik vraag me nu al af wat de impact zal zijn van het feit, dat over haar hoofd heen een rechtszaak wordt uitgevochten, die de voorpagina's van de kranten heeft gehaald.

Want die impact zal er zijn. Ik weet nog precies hoe ik in 1974 naar de grote school moest om testen te doen, hoe klasgenootjes tegen hun moeder fluisterden dat ik een klas mocht overslaan, hoe ik het hardnekkige, onuitroeibare imago van `het slimme kleintje' verwierf.

Ik geloof niet dat Frédérique er zelf om vraagt een klas over te mogen slaan. En onmogelijk kan zij overzien wat de gevolgen van welke beslissing dan ook zullen zijn. Ik weet dat ze dat jaar zogenaamde winst vroeger of later weer ergens zal verliezen. In mijn geval was dat toen ik ging studeren, op mijn 17e op kamers ging en ontdekte de verkeerde studiekeuze te hebben gemaakt. Ik verloor een jaar, maar nu kan ik zien dat ik een jaar terugwon.

Mijn advies is zonder enige aarzeling: laat Frédérique zitten waar ze zit. Praat met de - prima! - school over differentiatie van lesstof, zorg voor afwisselende stimulansen buiten schooltijd.

Het zal haar jaren kosten om twee dingen te leren: dat het mogelijk is om zonder pijn uit te blinken. En belangrijker: dat er prachtige bloemen bloeien tussen de grauwe stoeptegels. Je moet ze alleen wel leren zien. Dat lijkt me een leerzame opgave voor Frédérique en haar ouders.