LEND ... WIE?

De versierder loopt naar een meisje in de disco. ,,Hé, ken ik jou niet ergens van? Wil je wat van mij drinken?'' Zij is best knap, twee koppen groter (maar dat loopt menig puberjongetje nog wel in) en bekijkt de durfal van top tot teen. ,,Weet je moeder wel dat je hier zit, snotaap?'', schreeuwt ze. Al je vrienden zien het vertederd aan.

Het computerbedrijfje Landis (omzet 467 miljoen gulden) was deze week de versmade discoganger. Rode koppen in de directiekamer toen het Britse Ilion (twee koppen groter maar dat hoopt het Utrechtse Landis wel in te lopen) de schriftelijk avances over een overnamebod direct schuddebuikend in de openbaarheid bracht. Het bod was ongewenst en vooral te laag, zo meldde het persbericht.

Lend..wie? Wellicht was de toon van Ilion, omzet 850 miljoen, wel zo badinerend omdat na het Nederlandse bod pas duidelijk werd dat de bestuursvoorzitter van Landis privé al een belang van 13 procent in Ilion had opgebouwd. Hoe de biedingsstrijd overigens ook afloopt, dat belang wordt altijd meer waard.

Financieel directeur John Bus (klinkt best Angelsaksisch) van Landis mag vervolgens aan de financiële wereld uitleggen dat zo'n brief heel gebruikelijk is. En dat zo'n afwijzing ook niet uitzonderlijk is.

Het Angelsaksische bedrijfsleven zit immers vol met pokeraars die maar één doel hebben: een hoger bod. Leuk was anders, geeft Bus toe, Landis beraadt zich op een gepaste reactie.

Behalve een beetje genant, ook een zeer leerzame affaire. Zelfs voor de puistige discoganger die nog een poging doet om het met het meisje aan te pappen. ,,Zullen we nog een kopje koffie bij jou thuis gaan drinken?'' Als dan het antwoord is dat hij beter eerst een brief kan schrijven, is er maar één goede reactie. ,,Laat maar, ik neem de bus wel.''