Blessure alibi voor vertrek Van Embricqs

Met het vertrek van Sandra van Embricqs (31) is de Nederlandse inbreng in het Amerikaanse profbasketbal voor vrouwen (WNBA) gereduceerd tot nul. Haar contract bij de Los Angeles Sparks werd vorige maand plotseling beëindigd.

Sandra van Embricqs (31) was bezig aan haar tweede seizoen bij de Los Angeles Sparks, een van de topploegen in de Amerikaanse profbasketbalcompetitie voor vrouwen (WNBA). De populaire competitie was slechts vijf wedstrijden oud toen zij eind vorige maand plotseling diende te vertrekken. De Sparks, goed voor zo'n achtduizend toeschouwers per wedstrijd, had zo vlak na de competitiestart een teveel aan basketbalsters op de loonlijst staan.

De club plaatste overbodige, maar niet geblesseerde speelsters op de kwetsurenlijst. ,,Omdat ze dachten dat ze ons in de loop van de competitie nog wel konden gebruiken'', zegt Van Embricqs. Maar de basketbalbond kondigde aan de kwetsurenlijst te controleren. Voor elke niet-geblesseerde speelster op de lijst konden clubs een forse boete tegemoet zien. ,,Dus moesten we zo snel mogelijk van die lijst af'', verklaart Van Embricqs haar gedwongen vertrek. Haar ontslag kwam op een hoogst ongelukkig moment. ,,Ik kon nergens heen omdat de meeste ploegen al waren gevormd. Ik verwacht ook niet dit seizoen nog een andere club te vinden, tenzij er plotseling veel blessures ontstaan.''

Van Embricqs had bij de Sparks weliswaar een doorlopend contract, maar dat bood haar weinig zekerheid. De verbintenis was binnen 24 uur opzegbaar, tenzij ze minimaal de helft van de competitie had meegespeeld. ,,Dat had ik niet en dus kon ik vertrekken. Een makkelijke oplossing.''

De Nederlandse forward kan erom lachen. ,,Er zijn veel dingen veranderd in het Amerikaanse vrouwenbasketbal. Er is een spelersbond gekomen, maar het is nog niet helemaal zoals het zou moeten zijn. Ach, ik kan er niet hele dagen bij blijven stilstaan. Het is jammer dat het zo is gelopen, echt boos kan ik er echter niet over worden.''

Volgend jaar zijn er voor Van Embricqs ongetwijfeld meer mogelijkheden om weer aan het spelen te komen. Maar ze wil het nomadenbestaan, dat onlosmakelijk is verbonden met het Amerikaanse profbasketbal, voorgoed achter zich laten. De echte passie is in de loop der jaren verdwenen. ,,Ik wil mijn leven anders inrichten, me niet meer alleen richten op het basketbal. Mensen vragen mij wel eens: waarom word je geen coach? Ik heb genoeg ervaring, weet verschrikkelijk veel van de sport. Ik zou dat best kunnen, maar wil het hectische leven in het profbasketbal achter me laten.''

Vooral het vele reizen is Van Embricqs, die voorlopig verblijft in Los Angeles, moe. ,,Bij de Sparks speelde ik drie tot vier wedstrijden per week. Dat drukke programma is pure noodzaak omdat de Amerikaanse competitie slechts drie maanden duurt. Na die drie maanden vertrekken de speelsters naar het buitenland om verder te basketballen. Ik heb acht jaar als prof in Europa gespeeld in Nederland, België, Spanje, Frankrijk en dit jaar Griekenland. Ik wil mij nu gaan richten op een carrière als lerares, liefst op een lagere school.''

Spijt van haar opofferingen voor haar loopbaan heeft Van Embricqs niet. ,,Ik kon er goed van rondkomen, heb veel geleerd over de wereld, het leven en mezelf. En ik heb alles bereikt wat ik wilde bereiken. Als ik daar tenminste zelf de hand in heb gehad. Kijk, de Olympische Spelen heb ik nooit gehaald, maar ik kan nu eenmaal moeilijk in mijn eentje gaan. Daar is een heel team voor nodig.''

Over het niveau van het Nederlandse basketbal is de ex-prof weinig positief. ,,Vanuit Nederland zie ik voorlopig geen talenten doorbreken. Het niveau is er veel te laag, ze trainen maar drie keer in de week.'' Van Embricqs kan met moeite een lach onderdrukken. ,,In de Verenigde Staten trainden we elke dag minimaal drie uur. Voor de ontwikkeling zou je ook op jonge leeftijd naar Amerika moeten gaan. Alleen dan kun je beter worden. Op je achttiende naar college in de VS, dat is ideaal.''

,,Het nationale team?'' Van Embricqs laat een smakelijke lach horen. ,,Nee, daar ben ik voorgoed mee gestopt. Er is wat dat betreft eigenlijk altijd een conflict tussen tijd en mogelijkheden geweest.'' Els de Groot, manager van de nationale basketbalploeg, wil de hoop op een terugkeer van Van Embricqs in het basketbal nog niet opgeven. ,,Er zijn op dit moment veel clubs die belangstelling voor haar hebben. Goed, op dit moment wil ze niet meer basketballen, maar met Sandra weet je het nooit.''

Van Embricqs zelf is echter vastbesloten een punt achter haar loopbaan te zetten. ,,Ik ben mijn hele leven op reis geweest, heb alles voor de sport overgehad. Je moet er best veel voor opgeven, zeker als vrouw. Het gaat ten koste van relaties, je maatschappelijke carrière en de voorbereiding op de rest van je leven. In de sport ben je zo erg bezig met doelen. Voor die club wil ik uitkomen, in dat land wil ik spelen en die prijzen wil ik winnen. En als je die doelen dan hebt bereikt, denk je: is dit het dan? Ik heb heel veel tijd in mijn sport gestoken, maar ik weet nu: geluk komt niet van topsport alleen.''