JAMIROQUAI

Na een stilte van drie jaar heeft Jamiroquai (echte naam Jay Kay) zijn vierde cd uitgebracht. Sinds het debuut in 1993 (Emercency on Planet Earth) is de Engelse zanger in ijltempo uitgegroeid tot een internationale ster die op grote festivals en in sporthallen optreedt (zoals 11 oktober in de Ahoy'). Kay's handelsmerken zijn een grote berenmuts die tot net in zijn ogen zit, en een stem die altijd weer aan Stevie Wonder doet denken.

Ook op het nieuwe Synkronized is Wonder de eerste associatie. Maar dat zit hem vooral in de geknepen zang die aan het eind van een zin steeds een beetje hees uithaalt. Afgezien daarvan halen de nummers van Jamiroquai het in melodische variatie niet bij voorbeeld Wonder. Integendeel, Jay Kay's fantasie is beperkt. Hij weet voor ieder nummer een aardig deuntje te bedenken of ergens een pakkende zinsnede te gebruiken; zo'n woord dat bij de meeste radioluisteraars wel blijft hangen, zoals `Supersonic' of `Soul Education'. Maar daar blijft het dan bij.

Door niet al te vaak een plaat uit te brengen hoopt Jay Kay misschien dat we inmiddels zijn vergeten hoeveel de nieuwe lijkt op de vorige. Maar Synkronized lijkt niet alleen op de vorige, hij lijkt zelfs op dat debuut uit 1993, dat toen nog verrassend was. Jamiroquai funkt als een trein, hij dendert en bruist en weet wel hoe een soepele instrumentatie moet klinken. Nu nog eens wat nieuwe ideeën.

Jamoroquai. Synkronized (Sony 494517)