Vakantie

Zouden er nog veel mensen voor hun lol met vakantie gaan? Ze doen wel alsof, maar houden ze zichzelf niet voor de gek?

De eerste barrière op weg naar het grote geluk heet Schiphol. In deze periode begint het steeds meer de trekken te krijgen van een oord voor vertwijfelde asielzoekers. De ruimten zijn er gevuld met duizenden mensen die zich bij de incheckbalies van have en goed hebben ontdaan om het beloofde land te kunnen bereiken. Overal doodvermoeide volwassenen en krijsende kinderen. Dit leger van dungeklede troostelozen moet vaak urenlang wachten voor het tot het vliegtuig wordt toegelaten.

Het Europese luchtruim slibt dicht, zeggen de kenners. Kennelijk kunnen we deze volksverhuizingen niet meer aan. De directie van Schiphol is al een ontmoedigingsbeleid begonnen door middel van een rookverbod op de luchthaven, maar het maakt de ontheemde reiziger alleen maar radelozer. Directeur Peter Legro van Transavia laat in De Telegraaf bezorgd weten: ,,Het doet de zaken allemaal geen goed. Passagiers kunnen nu ook al geen kalmering meer uit hun sigaretje putten.''

Kreeg je vroeger pas na een dag of vijf vakantie slaande ruzie met je vrouw, tegenwoordig begint menig huwelijk al op Schiphol te breken.

Maar stel dat het lukt: je bereikt het land van je dromen – wat dan?

Lang geleden deed je dan je zwembroek aan en wandelde je naar het strand, waar nog een stuk of twintig andere mensen zich lagen te verpozen. Of je liep even het Louvre binnen om ongestoord naar je favoriete schilderij te kunnen kijken.

Allemaal voorgoed voorbij. Aan het strand moet je voor een plekje vechten – als je pech hebt met een Duitser – en in het Louvre wordt je de voet dwarsgezet door horden drukpratende Amerikaanse en Italiaanse aanstellers.

Elk mens heeft wel een lijstje met nog niet gerealiseerde vakantiebestemmingen. Venetië, Toscane, Rome, Praag, New York, Ierland, noem maar op. Kijkend naar mijn eigen lijstje, betrap ik me vaak op de gedachte: zou het er nog wel leuk zijn?

Neem Florence. Eerst Florence zien, en dan sterven, zei de cultuurminnaar altijd. Maar is dat nog wel zo? Ik lees in The Sunday Times een alarmerende reportage over Florence. Veel beroemde Britten die er een huis hebben (Greer, Bowie, Sting), trekken weg. De advocaat-schrijver John Mortimer, die onlangs in Florence een poging tot beroving moest doorstaan, zegt: ,,Twee uur in de rij staan voor het Uffizi, vreselijke luchtvervuiling en kleine misdaad. Het is er behoorlijk onaangenaam.''

Het begon ermee dat we deze reisdoelen in steeds vreemdere perioden van het jaar gingen bezoeken. Venetië in januari (je kunt er dan heerlijk schaatsen). Waar zal het eindigen? Wat mij betreft: het Uddelermeer roept.