Gym bij Rona

Ik zat op gym bij `Rona', de leukste en de beste gymschool van de wereld in de Schubertstraat in Amsterdam-Zuid. Elitair maar interessant, zeker, de donderdagochtendklas.

Een rechter, de vrouw van een beroemde seksuoloog, een tekenares, een conservator van het Stedelijk Museum en een Française die zo rijk was dat dat op zich ook weer de moeite waard was. We gymden gewoon tussen de gesprekken door.

Ik kwam voor het eerst bij `Rona' (Elizabeth Rona-Kármán) voor zwangerschapsgym. Ze was toen 70. Wat was ze lief! ,,Goed zo, Schätzchen, heel goed!'' Na de bevalling brak de kritiek los. Ik zou er goed aan doen terug te komen. Ik, met mijn lengte, slungelde met X-benen door het leven. Geen gezicht.

Hoe feller de kritiek, hoe meer `Schätzchen'. Ze was absoluut charmant. Elizabeth Rona-Kármán (`Bözsi' zoals haar vader haar vroeger en haar vrienden haar later noemden) was Hongaarse en had haar opleiding genoten bij Bess Mensendieck-von Varal in München. (,,Vreselijk, dat naakte gedoe!'')

Ik besloot nog maar even van haar lessen te profiteren. Ze was tenslotte al oud, dus lang zou het niet meer kunnen duren. Nog 25 jaar ben ik bij haar op les geweest. `Bözsi' is een van de weinige mensen die tot hun 95ste vier dagen en twee avonden in de week hebben gewerkt. In december 1997 is ze doodgegaan en langzaam maar zeker ga ik weer met slungelige X-benen door het leven. Er is nu eenmaal geen gym na `Rona'. Ze heeft het nooit met zoveel woorden willen zeggen, maar van wat er verder op dit gebied werd aangeboden deugde niet veel. Hoewel, hier vlakbij, in Bolsward, kunnen ze Bözsi's kritiek goed doorstaan. Ik voel me niet schuldig als ik er heen ga, de basis is hetzelfde. Alleen: de groep is veel groter, er is harde muziek en het tempo zou Rona een gruwel zijn.