Working Girl

Donald Duck en Fred Flintstone. Dat zijn er twee. En Tess McGill in Working Girl is er ook zo een. Eentje die omhoog wil. Voor Donald Duck en Fred Flintstone is het een heilloos verlangen. Ze komen wel altijd omhoog, als een raket zelfs, maar ze eindigen altijd waar ze begonnen: ergens onderaan de maatschappelijke ladder.

In het genre van de romantische komedie, waartoe Working Girl behoort, eindigt de klimmer meestal bovenaan. En dan kan het een straatmadelief zijn die door een puissant rijke zakenman wordt geplukt (Pretty Woman) of een brievenbezorger die de hoelahoep uitvindt (The Hudsucker proxy) of een brievenbezorger die zakenman wordt (The Secret of my Success).

Tess McGill is een klimmer. Ze begint de film als ontslagen secretaresse (ontslagen omdat ze zich niet omhoog wil neuken) met een hoofd vol grootse verwachtingen. Ze leest alle tijdschriften, want ,,je weet nooit waar dat ene geweldige idee in staat''. En ze kríjgt een geweldig idee: de fusie van twee bedrijven die helemaal niet aan elkaar gedacht hebben.

Helaas vertelt ze dat plan aan haar baas, een ijskoude rol van Sigourney Weaver. Die wil ermee weglopen, maar Tess heeft haar door, zodat zij er weer mee aan de haal kan gaan. Omdat het een romantische komedie is, wordt ze daarbij geholpen door iemand die niet weet wie ze eigenlijk is. En omdat het een romantische komedie is, is die iemand Harrison Ford.

Ik vergeet bijna te zeggen dat Tess McGill gespeeld wordt door Melanie Griffith. Daar heb ik een zwak voor sinds Something wild. Working Girl is helemaal háár film. Ze begint er uit te zien als Cindy Lauper in het holst van de jaren tachtig (dood getoupeerd, rood piekhaar, uitbundig lelijke make up en gymschoenen op zwarte kousen) en verandert in een vrouw die overtuigend kan zeggen: ,,Ik heb een hoofd voor zaken en een lichaam voor de zonde.''

Eerlijk gezegd heb ik ook een zwak voor Harrison Ford, hoewel ik hem het liefst zie als een mooie Hitchcock-hoofdrol die, verbaasd verzeild geraakt in een spionage-complot. Maar goed, hier is hij ook okee als nerveuze zakenman van middelmatig niveau, wiens grootste angst is dat er een ander naamplaatje over de zijne wordt geplakt op de telefoon.

Working Girl is misschien geen geweldige film, maar dan moet je ook niet gaan kijken met een hoofd vol grootse verwachtingen.

Working Girl (Mike Nichols, VS, 1988), SBS6, 20.30-22.35u.