Testrit

Losjes leunend op de balustrade van een berghotel. Beneden, op het grind, staan vijf verschillende modellen Bentley's te glanzen in de morgenzon. Bergafwaarts zijn er golfvelden waarover zich kleine poppetjes met karretjes en wagentjes geluidloos voortbewegen. Achter de diepgroene bomenrand sombert het Meer van Genève, bestrooid met witte bootjes. Een panorama met Kaspar David Friedrich-allure, voor strebers een langgekoesterde droom, voor verbitterden een kans om met een repeteergeweer de zonbeschenen poppetjes uit hun luie lijden te verlossen.

Binnen wacht een videofilm. Die begint met racewagens op Le Mans in de jaren '20, nog net voor de Grote Depressie, de sportwagens die daaruit ontwikkeld werden. Stilstaande zwartwitbeelden met muziek van Frans Schubert en Glenn Miller. De allernieuwste modellen bewegen in kleur, een Vicky Leandros look alike rijdt met wapperende haren door een parklandschap, Joe Cocker en Miles Davis zweven met haar mee. De sleutels zijn decent tussen de zonnekleppen geklemd: of ik rond de middag terug wil zijn voor de lunch, verder heeft u de gehele dag de tijd om in onze auto's te rijden.

Duw de roestvrijstalen pook in de vorm van een golfijzer naar P, draai de sleutel met de linkerhand een paar keer heen en terug, druk vertwijfeld op een knopje met de letter S, er gebeurt niets, ik ga af. Er komt hulp, woordenloos en met een onbewogen gezicht wijst men mij de rode knop die midden in het gepolitoerde aluminium dashbord prijkt.

Drukken en lopen, een donker geroffel dat verdwijnt als ik het raam sluit. De knop wordt geacht associaties op te roepen met Bentley's roemrijke raceverleden. (Mij doet hij denken aan de allang overleden Eend die ook door twee handen gestart wilde worden, linksonder de handchoke en rechtsboven een priegelig klein drukknopje. De onbetaalbare opluchting, vreugde en vettige rookwalmen die volgden als hij eindelijk beliefde te vertrekken.)

De motor, een 420 pk sterke V8, duwt de drie ton zware mastodont van leer, glas en staal naar een angstaanjagende top van 270 km per uur. De Bentley is geheel de uwe tegen betaling van een miljoen (453.780,02 euro) inclusief ca. 400.000 gulden BPM en BTW. Zo'n 25 maal per jaar maken Zalm en Vermeend een Haags vreugdedansje wanneer er weer een koopcontract wordt ondertekend.

Met ingehouden adem geef ik gas en glij zachtzoevend naar het meer. De hoge zit, het verticale dashbord met verchroomde meters en knoppen, het gladde leer van cellulitesvrije koeien – dit is een privé-vliegtuig uit de ultraplusklasse. Uit een bocht komt plotseling een vuurrode Ferrari Maranello tevoorschijn, op stoelhoogte scheert de Italiaan voorbij. Hmm, goedkoop autootje eigenlijk, met een kleine stuurbeweging had ik er gehakt van kunnen maken.

Ik parkeer langs de oever, open een deur en steek het van huis meegenomen cd'tje in de geluidsinstallatie. Doe sokken en schoenen uit en laat mijn voeten in het al lauwe water zakken. De sonore stem van Dietrich Fischer-Dieskau schalt via een perfecte Duitse persing cantaten van Bach over het rimpelloze meer: `Ich habe genug'. Opgevist uit de graaibakken van het Kruidvat, heb er vier gulden voor neergeteld, kwaliteit behoeft niet altijd duur te zijn.

Lunchgesprekken met de Bentley-people. Over hun flinterdun vertrouwen in de toekomstplannen van VW-baas Piëch, de soms bizarre eisen van de klanten, maar stoïcijns: ,,We are open to all walks of life''. De fitte vutter die een op sterkte geslepen voorruit bestelde om zonder bril te kunnen flaneren. Een ruimhartige sjeik die al zijn vrouwen middels hologrammen in het dasbord verwerkt wenste te zien.

Er zal daar in het Engelse Crew wat afgeknutseld worden. Een hartstochtelijk: ,,Snij ons open en u zult het woord Bentley te zien krijgen''. Het prachtige understatement over kapitaalkrachtige Nederlanders die asiel zoeken bij onze zuiderburen; blijkbaar net niet rijk genoeg om in hun vaderland te kunnen wonen.

De middag breng ik door in diverse gekoelde Bentley's, buiten zijn er terrassen met plastic stoelen, toeristenmenu`s, opheffingsuitverkopen, protserige nieuwbouw, inhalige snelheidscontroles onder elk viaduct. Verplaats me weemoedig in met de hand vervaardigde monumenten van barokke stijl en hardnekkig verdedigd standsverschil. Glij door een wereld waarin ze al bijna voltooid verleden tijd geworden zijn.