Column

Supporter

Omdat de Roxy gecremeerd is, zat ik afgelopen vrijdagavond in de iT en dacht in eerste instantie dat er een peloton Drentse uniformnichten een afzakkertje kwam halen, later deed het me weer meer aan een wielrenfeestje denken. Ik heb nog nooit zoveel mensen in zo'n korte tijd zoveel zien laten vallen. Mooi tijdsbeeld: we zijn met zijn allen totaal gepharmaceutiseerd. Wil je het leuk hebben in de disco dan moet je snuiven, wil je iets presteren in de sport dan moet je spuiten en de rest van de mensheid slikt Prozac om emotioneel een beetje op de been te blijven. Hoe ik het red? Ik drink.

Hoe zal het in Muiderberg zijn? Daar zit onze Richard uit te huilen. Hij spelt de naam Manta. Lorenzo Manta, het opeltje onder de tennissers, 196ste op de wereldranglijst, had dit hele seizoen nog niet één service in geslagen, verloor vorige maand drie keer van het muurtje, had nog niet eens zijn reiskosten terugverdiend, slaapt deze weken op een bank in Hydepark... Lorenzo Manta! Eerlijk gezegd was Krajicek mijn favoriet. Ik zag hem in de eerste twee potjes bloedjekoel tennissen en dacht: dit wordt zijn tweede Wimbledon. Zaterdagmiddag liep ik met een van mijn broers langs de zee en sloot een weddenschap af. `Krajicek wint dit jaar Wimbledon', sprak ik stellig en zette er een fles stevige Bourgogne op. Mijn broer weet evenveel van tennis als Toon Gerbrands van volleybal, dus ik zag mezelf al vrolijk slobberen.

`Sampras', sprak hij droog. Ik ga over dit soort zaken niet in discussie. Thuis schakelden we naar Teletekst voor het wereldnieuws. Krajicek uitgeschakeld op Wimbledon sprak de bovenste regel en ik was totaal verbijsterd.

`Maar jij hebt helemaal geen verstand van tennis', foeterde ik tegen mijn broer. Hij keek me vrolijker dan vrolijk aan en glimlachte: `Nee, maar wel van Krajicek.'