Freeman en Griffin: vooral ieder voor zich

De saxofonisten Von Freeman (76) en Johnny Griffin (71) samen laten spelen is moeilijker dan Clinton en Jeltsin aan dezelfde tafel krijgen. Freeman is nauwelijks weg te branden uit Chicago terwijl Griffin, geboren in diezelfde stad, al eeuwen als hereboer in Frankrijk woont. Was logistiek gezien hun ontmoeting in het BIMhuis dus zeker een `American Adventure', muzikaal was het avontuur zaterdag ver te zoeken. Het repertoire bestond vrijwel geheel uit bekende standards, Johnny Griffin speelde als altijd razendsnel en Freeman als vanouds met die typische toonvorming die mensen zonder aanleg voor diplomatie plegen te typeren als `hartstikke vals'.

Om beide karakters tot hun recht te laten komen hadden de heren een duidelijke afspraak gemaakt: we staan allebei op het podium, spreken om beurten het publiek toe, maar spelen alleen een riedeltje samen als het echt niet anders kan. Dus begonnen ze met Walkin, een bluesthema waar zelfs een manke mee vooruit kan en was het daarna vooral ieder voor zich.

We'll be together, again koos Von Freeman als solo-feature en daarmee was het BIMhuis voor 25 minuten zoet, waarna Griffin slechts een kwartier nodig had voor zijn versie van If I should lose you. Dat drummer Han Bennink een heel rood hoofd kreeg en bassist Hein van de Geijn voortreffelijk stuwde was net zo voorspelbaar als het feit dat pianist Horace Parlan ondanks zijn spastische rechterhand wel degelijk de juiste noten wist te treffen.

Getuigend van zelfkennis, in elk geval goed voor een gulle lach, was de manier waarop Freeman Chicago Calling van collega Griffin introduceerde: `Als u wilt weten wie in dit stuk de verkeerde noten speelt, dat ben ik dat.' Vat u het, voelt u 'm? Het was in het BIMhuis ouderwets gezellig en dat bleef het tot en met Night in Tunesia dat rond middernacht werd ingezet.

Concert: Chicago Tenors met Von Freeman en Johnny Griffin. Gehoord: 25/6 BIMhuis, Amsterdam.