Analyse

Wat leert de ontluistering van Richard Krajicek ons nog meer, behalve dat hij te lui is geweest om na zijn Wimbledon-zege van 1996 iets te doen aan de zwakke punten (backhand, service-return) van zijn spel?

Dat Nederlandse topsporters het nog steeds te vaak laten afweten op Beslissende Momenten.

Alleen al de afgelopen dagen op Wimbledon heb ik weer zoveel hartletsel moeten riskeren dat ik me heb voorgenomen de komende jaren een persoonlijke kijkersboycot in te stellen tegen alle Nederlandse toptennissers. Je investeert uren van je leven in die jongens, en de uitkomst is dat ze ten onder gaan tegen enthousiaste veteranen (Courier) die na afloop onmiddellijk aan het infuus moeten, of Zwitsers (Manta) die alleen maar hard kunnen serveren omdat je op berghellingen nu eenmaal geen andere slagen kunt oefenen.

Op voetbalgebied gaan we in Nederland nu misschien eindelijk iets doen om ons bittere lot te beïnvloeden. Het tv-programma Netwerk liet zien waarom Nederlandse voetballers zo slecht zijn in het nemen van strafschoppen. We nemen ze verkeerd, en we nemen ze verkeerd omdat we er niet op trainen. Tot die conclusie was elke willekeurige toeschouwer al jaren geleden gekomen, maar de experts (Van Gaal, Hiddink) hielden bij hoog en bij laag vol dat je er niet op kon oefenen omdat de wedstrijdsituatie toch altijd anders was.

Maar Netwerk toonde het met simpele statistiekjes aan: die ballen moeten gewoon hoog in de hoeken (en niet laag over de grond, zoals angstige spelers liever doen), en de keeper moet niet, zoals je bij Van der Sar altijd ziet, tevoren een hoek kiezen, maar blijven staan totdat de bal is aangeraakt.

Is daarmee ons sportieve leed uit de wereld? Ik betwijfel het. Want er is ook nog zoiets als psychologie in de sport, en dat is evenmin onze sterkste kant. Wat dat betreft is het niet eens zo vreemd dat Krajicek van een Zwitser verliest. Als Richard nog eens iets belangrijks wil winnen, zal hij toch eerst grondig in analyse moeten. Zodra het even wat minder gaat, zie je meteen de onverwerkte jeugdtrauma's en het vadercomplex terugkeren in gezicht en houding. Als een kolensjouwer sjokt hij over de baan en tussen de games zit hij depressief te wachten op de voltrekking van het doodvonnis. Zijn tegenstander constateert: daar zit een loser.

Ook al kook je van binnen, toon nooit je emoties, zei Björn Borg altijd, en op die manier won hij vijf maal Wimbledon.

Nee, Krajicek zal nooit meer Wimbledon winnen, en het Nederlands voetbalelftal wordt volgend jaar geen Europees kampioen.