EEN LACHEBEKJE IN DE GELE TRUI

Michael Boogerd (27) verdedigt morgen in Limburg zijn titel als Nederlands wielerkampioen. Hij geldt als een van de favorieten in de Tour de France, die over een week begint. ,,Als je iets voor ogen hebt moet je het gewoon doen en niet zeiken.''

Op het terras van een motel bij Lugano trapt Michael Boogerd met kracht een open deur in. ,,Het wordt een spannende Tour.'' De gretigheid straalt aan de vooravond van de Ronde van Frankrijk van zijn kortgeknipte kop af. Na een etappe in de Ronde van Zwitserland kijkt Boogerd vooruit naar de Tour, die van zoveel favorieten is beroofd. Marco Pantani voelt er na zijn verwijdering uit de Giro niets voor zijn gele trui te verdedigen, Richard Virenque is niet welkom, Jan Ullrich (Tourwinnaar 1997, vorig jaar tweede) zit met een knieblessure thuis en Laurent Jalabert vervloekt zijn vaderland sinds de dopingjacht in de Tour van '98.

Mede door het afhaken van renners met grote namen wordt Boogerd steeds meer in een favorietenrol gemanoeuvreerd. ,,Dat legt een enorme druk op mijn schouders. Feit is dat er een hoop hebben afgezegd, maar dat wil niet zeggen dat ik gegarandeerd op het podium eindig. Pas in Frankrijk zal blijken of ik de vorm heb. In elk geval ben ik helemaal gezond.''

Vindt hij het wielrennen nog wel zo leuk, nu al een jaar lang dopingaffaires de wielersport in hun greep hebben? ,,Wielrennen is mijn sport, al van kinds af aan. Het is nu natuurlijk minder leuk. En wat er allemaal gebeurt, is op de korte termijn niet goed voor de wielersport. Ik ga door het leven als een lachebekje, maar de gebeurtenissen van de laatste weken heb ik me behoorlijk aangetrokken. Bedenk wel dat wielrennen door al die controles en uitsluitingen juist een van de eerlijkste sporten is. Misschien is er nooit zo'n eerlijke Tour geweest als dit jaar.''

Boogerd vreest de dopingjagers niet, zei hij eerder in Zwitserland in een vraaggesprek met het maandblad Sport International: ,,Als ik straks naar de Tour ga, mogen ze me helemaal kaalknippen om mijn haar te testen, ze mogen vijf liter urine hebben en al mijn bloed. Bij mij gaat er echt niks vreemds in. Maar dat kun je wel roepen, niemand gelooft je.''

Bij alle dopingellende kent Boogerd kleine genoegens, zoals vorige week in Zwitserland. Toen het peloton Mendrisio doorkruiste, ging hij naast Axel Merckx fietsen. ,,Weet je wie hier wereldkampioen geworden is, vroeg hij aan zijn Belgische collega, die dit schot voor open doel niet kon missen. In 1971, een jaar voordat Axel en Michael werden geboren, heette de wereldkampioen Eddy Merckx. De anekdote is illustratief voor Boogerds `cyclo-pedische' kennis. ,,Ik word er wel eens om uitgelachen.'' Waar de renners ook rijden, Boogerd weet precies wanneer hij er al eerder rondfietste. Vraag hem naar zijn trainingsschema als dertienjarige renner en hij komt ermee voor de dag. ,,Ik ben heel erg met m'n vak bezig.''

Trainen is voor Boogerd een obsessie. Bij de junioren fietste hij na de training met een omweg naar huis. Extra kilometers waren goed voor de moraal. Boogerd geeft nog een voorbeeld, uit zijn eerste profkoers, de Ronde van de Middellandse Zee, in 1994. ,,Ik sliep bij Frans Maassen op de kamer. We legden onze trainingsschema's naast elkaar en toen hij zag dat ik per dag drie uur meer trainde, verklaarde hij me voor gek.''

Nog steeds krijgt Boogerd een kick als hij meer en langer dan zijn collega's kan trainen. ,,Ook als het regent ga ik trainen. Zelfs als het noodweer is stap ik op de fiets. Dan weet ik dat andere jongens thuiszitten.'' Zijn eerste Touretappe won hij in 1996 in noodweer, onder een inktzwarte hemel. ,,Het gebeurt wel eens dat de telefoon gaat als het regent. Dan heb je afgesproken en dan zegt je trainingsmaat: `Ik ga niet.' Als ik al twijfelde, is op dat moment alle twijfel weg. Koos Moerenhout zat een tijd geleden met beestenweer in de auto. `Kijk, daar komt een wielrenner aan', zei Koos tegen z'n vriendin, met wie hij was wezen winkelen. `Honderd procent zeker dat het Boogerd is.'''

Soms overdrijft Boogerd een beetje, geeft hij toe. ,,In januari trainde ik vier dagen en nam ik één dag rust. Zo ging dat maar door. Ik speerde me toch een partij in de rondte. En in februari was het kaarsje uit. Toen was ik lichtelijk overtraind. Drie dagen achter elkaar heb ik alleen maar gegeten. Ik wilde me bewijzen in het voorjaar en dan doe je wel eens gekke dingen.''

Dit jaar wierpen Boogerds zware trainingsinspanningen vrucht af. Hij won de etappekoers Parijs-Nice en schreef als eerste Nederlander sinds Frans Maassen (1991) een klassieker op zijn naam, net als Maassen de Amstel Goldrace. ,,Een paar jaar geleden ging het nog slecht met het Nederlandse wielrennen. Er werd in die tijd gesproken over de patatgeneratie. We werden luierikken genoemd en dat trok ik me toch wel aan. In die tijd trainde ik meer dan Furlan.'' Deze Italiaanse renner was in de herfst van 1993 zo teleurgesteld over zijn tweede plaats in de Ronde van Lombardije dat hij de daaropvolgende winter 15.000 kilometer trainde; in maart 1994 won hij Milaan-Sanremo.

Boogerd: ,,Ik dacht altijd, ik moet het kunnen. Dat is altijd mijn drijfveer geweest. En als je dan één keer iets goeds hebt laten zien, probeer je je voortdurend te bewijzen. Daar ben ik nu al twee jaar mee bezig.''

Boogerd zou volgens kenners meer moeten trainen op zijn zwakste punt, de tijdrit. ,,In 1997 reed ik hele goeie tijdritten, maar vorig jaar ben ik wat meer op m'n gewicht gaan letten om beter bergop te kunnen fietsen. Dat gaat ten koste van de tijdrit.'' Mede dankzij zijn sterke bergetappes eindigde Boogerd vorig jaar als vijfde in de Tour de France. Boogerd weegt nu ongeveer 60,5 kilo, iets minder dan een jaar geleden, zijn vetpercentage zit op 4. Hij wil ietsje zwaarder de Tour in. ,,Maar ik rijd zoveel wedstrijden en ik train zoveel, dat ik het bijna niet aan kan eten.''

Boogerd weet maar al te goed wat het Nederlandse wielerpubliek in de Tour van hem verwacht. ,,Dat trek ik me in positieve zin aan. Maar ik leg mezelf ook altijd druk op, zelfs tijdens trainingen. Dat is de aard van het beestje. Dat moet je ook niet proberen te veranderen. Zo ben ik niet het type om met een haptonoom in zee te gaan. Als ik ergens geen fan van ben, dan is het van het spirituele gebeuren. Aan mij kunnen ze weinig geld verdienen met dat soort dingen. Je moet gewoon zijn zoals je bent. Ik probeer respect te verdienen door er te staan wanneer mensen dat van me verwachten.''

Voorlopig wordt Boogerd op handen gedragen. Ook buiten het wielrennen. Begin mei vertoonde hij zich in een discotheek. ,,Ik kreeg drankjes aangeboden, iedereen sprak me aan. De meest gehoorde opmerking was daar dat ik in het echt kleiner ben.'' Op de cover van een van de Tour-specials die in de kiosken te koop zijn, wordt Boogerd omschreven als `Idool van een natie'. Weer die lach en die fonkeling in zijn blauwe ogen. ,,Het begint aardige vormen aan te nemen. Als ik het zo allemaal lees, ga ik honderd procent zeker de Tour winnen.'' Boogerd relativeert jubelverhalen in de media door een vergelijking te maken met het Nederlands elftal. ,,Tot aan een EK of WK wordt alles opgeklopt en uiteindelijk vallen de prestaties tegen.''

Boogerd: ,,Ik ben 27 jaar, begin nu aan m'n top te komen. Nu sta ik er in het voorjaar. Ik moet er voor de mensen ook in de Tour staan. Iedereen denkt dat ik vanzelf op het podium kom, maar zo gemakkelijk is dat niet. Ik hoop zoveel krediet te hebben dat de mensen het me kunnen vergeven als ik een mindere Tour rij. Ik weet niet of ik dat aankan, een goed voorjaar en een super-Tour. Over een paar jaar kan ik misschien gerichter fietsen. Ik heb nu in elk geval een belangrijke etappekoers, een klassieker en een Touretappe op m'n naam. Dit jaar zou ik de wereldbeker kunnen winnen, mogelijk kan ik straks een jaar lang alles op de Tour zetten. Dat is nu niet aan de orde. Ik wil voorlopig overal goed presteren. Maar de pijp is een keer leeg.'' Dan is het `nekkie eraf', zoals hij het na het interview uitdrukt in een telefoontje met Danny Blind, op wiens uitnodiging Boogerd vorige maand Ajax-Feyenoord (6-0) bijwoonde. In de Tour komt de oud-voetballer naar de wielrenner kijken.

Bondscoach Gerrie Knetemann vergeleek Boogerd met een bouwvakker: mouwen opstropen en gaan. ,,Mijn vader is bouwvakker, nou ja, loodgieter. Ik heb thuis gezien wat hard werken is en die mentaliteit heb ik meegekregen. Als je iets voor ogen hebt, moet je het gewoon doen en niet zeiken.''

Zo'n mikpunt in de Tour is de Alpe d'Huez, die na een onderbreking van een jaar weer in het parkoers is opgenomen. Maar liefst vijf keer fietste Boogerd tijdens een trainingsstage in mei de roemruchte berg op, met hartslagmeter. Twee jaar geleden stond daar Boogie in het groen en geel van zijn geboorteplaats Den Haag op het asfalt gekalkt. ,,Vorig jaar heb ik ook veel op de Alpe d'Huez getraind; ik ben iemand die aan rituelen hecht. Ik heb daarna een goede Tour gereden en dacht, dit jaar doe ik het op dezelfde manier. De Alpe d'Huez heeft voor mij geen geheimen meer.'' Als Boogerd daar op de Quatorze Juillet de etappe wint, is zijn Tour de France al geslaagd.

Boogerd gebruikte een door Nederlanders gerund hotel als uitvalsbasis voor zijn trainingsritten door de Alpen. Na een vlakke aanloop van anderhalve week begint daar de 86ste Tour pas echt. ,,In de negende en de tiende etappe komt de eerste schifting. De twee dagen in de Alpen en de etappes tussen de Alpen en de Pyreneeën, die worden heel lastig.''

Onverwacht weidt Boogerd uit over het einde van zijn carrière. ,,Ik ben geen Adri van der Poel, die tot z'n veertigste moraal kan houden. Ik ben een renner die vrij jong gaat stoppen. Ik heb het er wel eens met m'n ouders en m'n vriendin over. Als de moraal iets minder wordt, stop ik ermee. Doorgaan om nog een beetje poen te pakken? Nee, ik zal er zeker niet voor het geld nog een jaartje aan vastplakken. Ik blijf fietsen tot m'n 32ste, 33ste. Tot die tijd wil ik er alles uit halen.''

De wijze waarop Bernard Hinault stopte, 32 jaar oud, heeft diepe indruk op Boogerd gemaakt. ,,Dat was na een veldrit met een Le Mans-start. Ze moesten naar hun fiets rennen. Na afloop hing Hinault zijn fiets in een boom. Bij Studio Sport lieten ze vertraagd de hoogtepunten uit zijn carrière zien. Met muziek van Cindy Lauper erbij, Time after time. Dat lijkt mij ook wel wat.''

In gedachten projecteert Boogerd die film al waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Met vertraagde beelden van zijn eerste etappezege in de Tour, in de stromende regen in Aix-les-Bains. Van zijn eerste Nederlandse titel, in 1997, hand in hand met ploeggenoot Erik Breukink over de streep. Huilend na zijn laatste Amstel Goldrace. Het hoogtepunt in dat carrière-overzicht ligt nog in het verschiet; de vertraagde beelden van Michael Boogerd op het erepodium op de Champs-Elysées, met om zijn schouders de gele trui.