Asielbeleid

Bij het lezen van het artikel `Meer asielzoekers op straat door falend asielbeleid' (NRC Handelsblad, 12 juni) bekroop mij het gevoel ergens de aansluiting met de maatschappij verloren te hebben.

Ik kan mij herinneren dat ik voor ieder vermaledijd warm land waar ik in mijn loopbaan naar toe moest, een visum diende te bezitten. Bovendien diende bij iedere check-in waar ik mij ooit vertoonde, het paspoort – eventueel met visum – te worden getoond. Zelfs op onze `eigen' Caribische eilanden dienen Nederlanders nog steeds immigratiepapieren in te vullen, terwijl de lokale bevolking op Schiphol zonder probleem door de douane wandelt met een Nederlands paspoort. Hoe is het mogelijk dat zich aan de grens van een EU-land iemand vervoegt zonder paspoort en dat ook nog naar hem geluisterd wordt? Een vriend van mij werd niet al te lang geleden bij een vakantietrip naar Senegal een week opgesloten, omdat hij niet het juiste visum bezat, waarna hij rechtsomkeert kon maken.

Wat is eenvoudiger dan de luchtvaartmaatschappijen te verplichten om bij het opnemen van passagiers op omschreven bestemmingen het paspoort van het desbetreffende land door de bemanning te laten innemen. Men kan dan het paspoort met de bijbehorende asielzoeker op Schiphol aan de marechaussee overdragen.