Kattenkwaad

Eindelijk had ik een huis met een eetkamer. Ik kon een eettafel aanschaffen. Om het maar meteen goed te doen moest het een flinke zijn, die ook als leestafel dienst kon doen.

De tafel was snel gevonden. Vervaardigd van Italiaans kersenhout, ruwweg één meter bij twee, met zes bijpassende stoelen. Stevig en toch sierlijk. Ik vond hem heel bijzonder.

Mijn drie jaar oude kater ook. De vijf dozen – drie met stoelen, één met tafelblad en één met tafelpoten – werden direct na levering uitgebreid besnuffeld, waarbij de kleinste doos de grootste aandacht kreeg. Misschien had de fabriek in Italië een huiskat, want mijn kat rook duidelijk vreemde invloeden en ging steeds agressiever tekeer tegen de arme doos met tafelpootjes. Het karton werd opengebeten en -gekrabd, tot ik de doos uit 's kats klauwen griste en op een kast legde.

Pas de volgende ochtend zag ik dat poes goed beet had gehad: op een van de vier tafelpoten zat een flinke kras. Dit stelde mij voor een probleem. Als ik de tafel zou uitpakken en op zijn plek zou zetten, zou mijn geliefde kater het ding binnen een maand met zijn scherpe tanden en nagels reduceren tot een onooglijk kattenspeeltje. Ik kon immers niet de hele dag thuis blijven om mijn tafel te bewaken. Wat nu?

Van dat spul, je weet wel, wat katten vies vinden, kun je in de dierenwinkel kopen, opperde een familielid al nadenkend. Werkt niet, antwoordde ik resoluut. Mijn kat is – als het hem uitkomt – vreselijk macho en gaat zeker niet op de vlucht voor quasi-leeuwenluchtjes. Als ik dat zou gebruiken, zou hij rustig naast me komen zitten met een nieuwsgierige blik en binnen tien minuten zijn geursporen over het spul heenwrijven. Gewoon flink kopjes geven, en die leeuw is zo weg. Dus bleef de tafel ingepakt, pootjes veilig bovenop de kast.

Tot ik een paar dagen na het krabincident 's ochtends de deodorantroller ter hand nam terwijl katerlief zat toe te kijken en hij meteen met van walging samengeknepen ogen het hazenpad koos. De oplossing.

Vanaf die dag is mijn kat eens in de een à twee maanden een halve dag boos op me. Dan heb ik 's ochtends de tafel- en stoelpoten in mijn eetkamer geparfumeerd. Niet te ingewikkeld, gewoon een lekker zwoel mensenparfum. Na een dag ruik ik het niet meer, maar de eettafel is gegarandeerd een week of zes katvrij.