Bestandslijn is nu frontlinie geworden

Beneden in het dorp blijkt dat de bestandslijn tussen India en Pakistan de laatste weken een frontlijn is geworden. Vijftien doden zijn er al gevallen. Het schooltje werd al eerder getroffen, maar daarbij vielen geen slachtoffers. Een blok van tien winkeltjes in de bazaar is weggeslagen tijdens een mortieraanval vanaf de Indiase berg boven het dorp. Van het kleine hospitaal staan de muren nog net overeind — rondom de puinhopen van het ingestorte dak. Aan de overkant laat apotheker Abbas twee kogels zien die gisteren zijn huisje binnengierden. ,,Uit Hindustan!'', roept hij, terwijl hij de kogels in zijn hand houdt. In de gevel van zijn apotheek, een vierkant hok van beton, zitten grote gaten. Abbas heeft pech; hij woont aan de verkeerde kant van de straat, zegt majoor Zafar. ,,Deze kant van de straat kunnen de Indiërs zien van boven, de andere kant niet. Je ziet dat daar veel meer winkels open zijn.''

Terwijl hij spreekt klinken vanaf de bestandslijn even buiten het dorp de doffe dreunen van granaatinslagen. Daarna een paar korte, felle mitrailleurstoten. ,,Nu bestoken ze de boeren achter deze heuvel, vrijwel op de bestandslijn'', zegt majoor Zafar. De bewoners van Chakoti kijken de eerste minuten niet op of om, maar als het dreunen aanhoudt wordt het stil op straat. Een lege jeep met een paar soldaten rijdt het dorp uit, in de richting van de bestandslijn. ,,Het wordt tijd dat de mensen naar binnen gaan'', zegt kapitein Kamran, terwijl de heuvel boven het dorp afspeurt. ,,Met hun Bofors-geschut schieten de Indiërs tot zestien kilometer op Pakistaans grondgebied, maar dat is hier in de Jhelum-vallei nog niet gebeurd dit jaar. In de Neelum-vallei in het noorden van Azad Kashmir is de laatste weken geen enkel dorp meer veilig.''

Karamaleihi, de onderwijzer van de verwoeste school van Chakoti, is komen kijken bij de apotheek. ,,Ze beschieten onze vallei elke dag'', zegt hij opgewonden. ,,Elk jaar als het voorjaar begint, beginnen ook de gevechten langs de bestandslijn. Vorige maand werden hier zomaar twee vrouwen doodgeschoten op een bergpad. Ze waren met takkenbos onderweg naar het dorp.'' Toch wil hij niet weg uit Chakoti. ,,Dit is Kashmir, mijn land, mijn dorp. Ik blijf.'' Wel vindt Karamaleihi dat India en Pakistan moeten gaan praten over vrede. ,,Maar de Indiërs hebben een slecht geweten. Zij houden Kashmir al vijftig jaar bezet. Ze vechten liever.''

Aan het einde van het langgerekte dorp, op minder dan een kilometer van de bestandslijn, verspert een slagboom de weg. ,,Hier begint de echte no-go-area'', zegt majoor Zafar. ,,Je komt hier binnen het bereik van de kleinere wapens van de vijand.'' Het einde van de weg naar Srinakar dus. ,,Daar vechten we voor'', zegt hij. ,,Om de weg naar Srinakar weer open te krijgen en onze moslim-broeders in het bezette Kashmir te bevrijden. Ik hoop dat er nog eens een tijd komt dat ik gewoon naar Srinagar kan rijden, als Kashmir helemaal bij Pakistan hoort.''