An Eye for an Eye

Sally Field en Kiefer Sutherland spelen de hoofdrollen. Er is een smakelijke bijrol van Joe Mantegna. En de regie lag in handen van de Amerikaanse Brit John Schlesinger (Londen, 1926), de veteraan die meestal garant staat voor commercieel effectief vakwerk en in een grijs verleden uitschieters beleefde als Midnight Cowboy (1969) en Marathon Man (1976). Toch werd An Eye for an Eye (1996) in ons land direct naar de schappen van de videotheek verwezen.

Misschien wel terecht, want buitenlandse recensies suggereerden dat het een manipulatief, reactionair werkje betrof: de zoveelste, eigentijdse bijdrage aan het soort vigilante-films waarvan Death Wish (Michael Winner, 1974) ooit een belangrijke toonzetter was. Voor de verandering neemt nu eens niet Charles Bronson het recht in eigen hand, maar besluit Sally Field zich eigenhandig te wreken op de verkrachter en moordenaar van haar tienerdochter.

Het blijkt mee te vallen. An Eye for an Eye is beslist geen hoogvlieger, maar het thriller-drama is er niet op uit om liefhebbers van `zinvol' geweld te behagen en springt juist betrekkelijk genuanceerd om met de dilemma's waarvoor je komt te staan als je kind is vermoord en `the system' niet bij machte blijkt de evidente dader naar behoren te straffen. Het getuigt uiteraard van een gebrek aan morele beschaving om het recht in eigen hand te nemen, maar in het praktisch ingestelde Amerika lijkt het vooral de kans op een fikse gevangenisstraf die Sally Field doet afzien van het onomwonden neerknallen van de moordenaar.

De zwakte van An Eye for an Eye schuilt in het gegeven dat het scenario werkelijk alles uit de kast haalt om de moordenaar (Sutherland) te kenschetsen als een weerzinwekkend beest. Sutherland gooit zelfs hete koffie over een onschuldige hond! De zwakte van An Eye for an Eye is tegelijkertijd de kracht. De film neemt de kijker in de houdgreep, zoals pacifisten vroeger, bij de keuring voor de militaire dienst, de vraag kregen voorgelegd wat zij zouden doen als hun vriendin voor hun ogen werd verkracht. Je kunt niet anders dan Field groot gelijk geven in haar aanpak. Maar al sinds Willem Duys in 1971 op de televisie verklaarde dat hij de aanrander van zijn dochter hoogstpersoonlijk zou doodslaan, is het, geloof ik, politiek niet correct om te zeggen dat je in vergelijkbare gevallen precies hetzelfde zou doen.

An Eye for an Eye (John Schlesinger, 1996, VS). Net5, 22.40-0.25u.