Aangename muziek, simpele kostuums en adequate dans

Het Holland Festival besteedt ook dit jaar weer bedroevend weinig aandacht aan de dans. Naast een nieuwe productie van het Nederlandse koppel Truus Bronckhorst en Marien Jongewaard is de enige andere dansbijdrage het multimedia-gebeuren Shazam van het Franse gezelschap La Compagnie DCA dat geleid wordt door Phippe Decouflé. In 1986 was zijn groep voor het eerst in Nederland te zien (tijdens het Holland Festival) met het conceptueel en visueel verrassende Codex en zes jaar later presenteerde Decouflé zijn op het circus gïnspireerde Triton in Het Muziektheater. Hij had inmiddels internationaal naam gemaakt met zijn spectaculaire regie voor de openings- en afsluitingsceremonie van de 16de Olympische Winterspelen.

Decouflé voelt zich van jongs af aan aangetrokken tot het scheppen van fantasiewerelden waarin acrobatiek, mime, dans, theatrale effecten, surrealistische beelden en buitenissige figuren een belangrijke rol spelen. In het programmaboekje voor Triton werd het woord `shazam' al gebruikt, een toverformule zoals sim-sale-bim, waarmee dingen zomaar kunnen veranderen, wonderen gebeuren en fantasieën tot leven komen.

Shazam is nu de titel geworden van weer zo'n bizar theaterspektakel, opgebouwd uit een serie snel opeeenvolgende losstaande scènes. Niet verwonderlijk dat daar nu allerlei technische verworvenheden op het gebied van film en video bij betrokken worden en die samen met grote en kleine spiegels voor allerlei onwezenlijke effecten zorgen. Zo kunnen de uitvoerenden gelijktijdig van voor en van achter gezien worden of op verschillende plaatsen in de ruimte. Anatomische details verschijnen uitvergroot op verscheidene schermen, een enkeling kan een paar vormen met zichzelf – een kunstmatig, of niet reëel aanwezig ander lichaam.

Dat lijkt allemaal heel interessant en spannend maar blijkt in Shazam heel wat minder boeiend uit te pakken. Het beperkte bewegingsmateriaal is weliswaar ongeforceerd, vloeiend en van een eigen signatuur, maar is te gelijkmatig in dynamiek en mist een genuanceerde en gevarieerde exactheid in uitvoering. De technische trucjes in film en video zijn eerder, beter en vooral veel inventiever te zien geweest, zoals bijvoorbeeld in maart in de voorstelling Paradis van José Montalvo in Het Muziektheater. De komisch bedoelde gesproken entr'acts waren van een onbegrijpelijk gemakzuchtige clichématige knulligheid. Wat het totaal betreft: iedereen deed zijn best, de muziek was aangenaam, de kostuums simpel maar onflatteus, de uitvoering adequaat maar niet meer dan dat. Ik miste vooral een vitaliteit en spiritualiteit die inspirerend werkt, opwindt, tot nadenken stemt of gewoon maar blij maakt. Het publiek scheen het allemaal prachtig te vinden.

Gezelschap: La Compagnie DCA. Productie: Shazam. Artistieke leiding: Philippe Decouflé. Muziek: Sébastien Libolt & La Trabant. Film/video: Laurent Radanovic. Gezien: 23/6, Koninklijk Theater Carré, Amsterdam. Aldaar 24 en 25/6.