Dance-diva Leonie Laws als een koopvrouw op de markt

Op basis van de eerste plaat van het Engelse Breakbeat Era zou je je een zwarte jazzy zangeres voorstellen, een soulvolle elegante diva. In de Amsterdamse Melkweg bleek Breakbeat Era-zangeres Leonie Laws echter een stoere, luidruchtige langharige blanke vrouw te zijn, een type dat je eerder bij een hardrockgroep zou verwachten dan bij één van de hipste Britse dance-projecten van het moment.

Breakbeat Era begon als een project van Roni Size, een van de belangrijkste en meest talentvolle artiesten uit de drum 'n' bass, de Britse dance-stroming die razendsnelle funky drums (breakbeats) en zware bassen als kenmerk heeft. Size en het collectief Reprazent waar hij deel van uitmaakt komen uit Bristol, de stad die veel eigenzinnige en originele dance-artiesten heeft voortgebracht, zoals Tricky en Portishead. Size maakte een paar jaar geleden samen met Reprazent-lid DJ Die het nummer Breakbeat Era, dat gezongen werd door Leonie Laws. Het nummer verscheen eerst op een compilatie, en daarna vorig jaar in een opnieuw opgenomen versie op een maxi-single, die het goed deed op dansvloeren. Daarna volgden nog een paar maxisingles, als voorlopers van het album dat binenkort verschijnt.

In een goed gevulde Melkweg trad Laws op zonder Roni Size, maar wel met een band: een toetsenist, een bassist en een drummer. Drum 'n' bass wordt niet veel live gespeeld, omdat het straffe tempo voor de meeste drummers en bassisten niet bij te houden is. Drummer Clive Deemer, die eveneens in de live-band van Roni Size zit, liet gisteren horen dat het wel kan. Hij speelde adembenemend snel en strak, maar ook speels en onweerstaanbaar swingend.

De grote kracht van Size en Reprazent ligt in de inventieve, verfijnde ritmes, die opzwepend en erg dansbaar zijn, gecombineerd met melodieuze baslijnen en verrassende elektronische geluiden en samples. De muziek van Breakbeat Era is een iets hardere, opgefoktere variant daarop. De krachtige songs van Leonie Laws blijken daar goed bij te passen. Naast stukken waarin ze het ritme volgt, zijn er passages waarin ze zich meer op de zangmelodie concentreert en daarop losjes varieert. Ze bracht haar nummers overtuigend, in een fiere pose. Vrijwel zonder te dansen overigens, een merkwaardig contrast met het druk dansende publiek. Meer dan aan een elegante diva deed ze aan een koopvrouw op de markt denken, met een sterk plat Engels accent, een harde stem, en grof in de bek. ,,Kom op, dat kan wel wat harder!'' riep ze toen het gejuich blijkbaar nog niet hard genoeg was. ,,For fuck's sake!''

Concert: Breakbeat Era. Gehoord: 16/6, Melkweg Amsterdam. Herhaling: Lowlands-festival, 27-29/8, Biddinghuizen.