Cultureel reveil

Met instemming heb ik in deze krant van 16 juni het onderhoudende artikel `Het is hoog tijd voor een cultureel reveil' van Herman Franke gelezen. Dat ook het hoger opgeleide deel van de natie van zijn culturele wortels vervreemd raakt, blijkt al uit het voorschrift van de nieuwe spelling: het accent op reveil is verdwenen. Toch zijn bij Franke's artikel een paar aantekeningen te maken. In de eerste plaats baseert hij zich wel erg op de vuilnis die op de commerciële televisiestations te zien is. Gelukkig ken ik ook kinderen die weinig tv kijken, maar vioolles hebben. En heel wat jongeren hebben in het Oosterpark in Amsterdam naar Wagners Rheingold gekeken. In de tweede plaats biedt de `elitaire kunst' waar Franke een pleidooi voor voert, niet altijd een verfrissend alternatief; veel hedendaagse kunst – beeldende kunst zowel als letterkunde – is smerig of onbenullig, zoals blijkt uit aankopen van Rudi Fuchs of uit het rumoer rondom een recente fototentoonstelling. Ten derde laat een cultureel reveil zich niet kunstmatig opwekken. In de cultuur komt tot uiting wat in het hart van de mensen leeft. Dat is in onze tijd dikwijls van een schrijnende armoede, maar we mogen niet generaliseren. Er is een tweedeling in onze samenleving, en die zal niet worden opgeheven door een economieprofessor die als staatssecretaris op Cultuur geparachuteerd is.