Zeer slecht geluid hindert concert Bruce Springsteen

In een pastiche op gospel- en soulperformers wierp Bruce Springsteen zich zaterdagavond in het Gelredome-stadion in Arnhem op als een soort rock & roll-dominee, die de 34.000 man publiek bevrijding en inspiratie bood door middel van zijn muziek. Zo'n religieuze rol wordt hem ook door anderen toebedacht: al vroeg in zijn carrière werd de Amerikaanse zanger onthaald als een soort messias-figuur, die `de toekomst van rock & roll' zou zijn, een redder van de popmuziek.

Zó groot is het belang van Springsteen nooit geweest: hij is een consoliderende maar niet vernieuwende factor in de Amerikaanse rock, wiens invloed op andere artiesten onvergelijkbaar is met die van één van zijn voorbeelden, Bob Dylan. De nalatenschap van `The Boss', zoals zijn bijnaam luidt, zal een handvol uitstekende rocksongs zijn, geen langdurige nawerking op volgende generaties. Anders dan Dylan heeft Springsteen zijn faam vooral verworven met zijn optredens, waar hij een ongekende inzet en bezieling in legde; daarnaast werden ze legendarisch door hun duur: drie of vier uur waren geen uitzondering.

Als niet-gelovige gast in zijn kerk had ik verwacht meegesleept te zullen worden door Springsteens bezieling, en zijn charisma. Voorbeschouwingen van het concert, verslagen van eerdere optredens in Barcelona en Keulen, waren enthousiast: Springsteen, voor het eerst in elf jaar weer op tournee met zijn E-Street Band, was volgens de berichten in blakende vorm en speelde de sterren van de hemel.

Toch viel het tegen in Arnhem. Grootste boosdoener was het ongelooflijk slechte geluid. Een schelle, zeer aan de oren doende brij was het, waaruit zo nu en dan een op de piano gehamerde melodie en saxofoon- en gitaarsolo's opstegen, maar waarin geen nuances te horen waren, zoals de afzonderlijke partijen van de drie gitaristen naast Springsteens eigen gitaar. Zijn zang klonk vervormd en onverstaanbaar, wat een groot deel van zijn verhalende songs, zoals The Ghost Of Tom Joad, om zeep hielp.

De repertoirekeuze was evenmin ideaal. Springsteen deed een aantal akoestische nummers, die totaal niet overkwamen in het grote overdekte stadion. Zo kwam de trieste, ingetogen versie van The River, in een traag arrangement, niet goed uit de verf. Daarnaast speelde hij op een gegeven moment een reeks botte rampestamp-nummers, die snel verveelden. Ook was er een overmaat aan minder bekende songs, jammer voor wie op een `greatest hits'-avond had gehoopt, met meer favorieten als de klassieker Born To Run, dat zich succesvol door het beroerde geluid heen vocht.

Mooie momenten waren er wel, zoals de snel met gitarist Steve van Zandt afgewisselde felle zang in Prove It All Night en het meezingen door het publiek in onder meer Badlands, waar Springsteen oprecht dankbaar op reageerde. Na bijna drie uur toonden de volgelingen zich tevreden, maar nieuwe zieltjes won Springsteen niet.

Concert: Bruce Springsteen & The E-Street Band. Gehoord: 19/6, Gelredome Arnhem,